Een hangplekkencarroussel in de binnenstad


monkeyEen jaar rijdt hij nu, die mobiele toezichtpost, zeg maar dat busje waarmee stadswachten zo nu en dan om het hoekje komen kijken op plekken waar veel rondgehangen wordt door ‘dopeheads’, zwervers en zuiplappen. En ja, het helpt. Ik zie het busje af en toe staan op het Vrieseplein, waar de sfeer op dat soort dagen opvallend snel verandert. Even een paar rustmomentjes voor het plein, even geen geschreeuw, gezuip en geruzie en even geen bange blikken van oudere buurtbewoners die zowaar met hun verse visje op een van de nu lege bankjes plaats durven nemen. Zo nu en dan toont het stadspleintje zich zoals een stadspleintje hoort te zijn, namelijk een gezellige ontmoetingsplek voor de buurt en een aantrekkelijke ‘toegangspoort’ voor de binnenstad. Maar het waterbedscenario dat ik in een eerdere column al voorspelde is ook uitgekomen: het legertje van onaangepasten (een nogal groot legertje overigens, in verhouding tot de grootte van deze stad) heeft nieuwe bestemmingen gevonden. Een van die hangplekken was al het Beverwijcksplein, maar nu hebben de schreeuwers ook het Otto Dickeplein (nabij het Papendrechts Veer) ontdekt, waar ze de, veelal oudere omwonenden, ernstige hartverzakkingen bezorgen. Zo ontstaat er een ware hangplekkencarroussel, want het Vrieseplein is, op toezichtloze momenten, inmiddels alweer ingenomen door groepjes luid lallende Antillianen, die zich voorheen op en rond het Spuiplein verzamelden. Never a dull moment dus voor het ooit zo knusse stadspleintje, waar de voornamelijk witte panden ook nog eens zoveel te lijden hebben van zich graffitikunstenaars noemende vandalen en nachtelijke wildplassers. O ja, en dan zijn er ook nog die onuitroeibare duiven die het plein inmiddels totaal witgescheten hebben. Volgens mij liggen er van oorsprong rode keitjes op het Vrieseplein, maar dat heb ik vernomen van een honderdjarige bij wie ik laatst op de koffie was.
Nee, het is leuk hoor, zo’n mobiele toezichtpost, maar ik zie op het Vrieseplein toch liever een ouwe wijkagent: het liefst zo’n strenge, met pet en snor. Van mij mag hij dan de hele dag op zo’n bankje zitten. Ik kom af en toe wel een visje brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s