Wieldrecht is als een ouwe jas die je jonger maakt


Wieldrecht logo2Veel ouder ben ik dan die omliggende wijk, ouder ook dan de tribune aan het hoofdveld en ouder zelfs dan die vertrouwde kantine waar zoveel zaterdagmiddagen naar de ratsmodee gingen. En toch voel ik me altijd jong als ik weer ‘op Wieldrecht’ ben, die club, die me past als een ouwe jas, waar ik vrienden maakte, waar eens ook mijn broers en klasgenootjes rondhuppelden, waar ik mijn eerste kus uitwisselde en waar ik als kwikzilverige linksbuiten de sterren van de hemel speelde. Dat laatste is helaas door de internationale voetbalpers onopgemerkt gebleven, maar dat is de schuld van die scouts die nooit eens kwamen kijken bij het zevende.
Jonger ben ik dan de wilgen langs de velden die, als je er tegenaan gaat staan, nog iets van die striemende wind breken en jonger ben ik ook dan veel ouwe leden, die nog altijd komen kijken als het eerste speelt. In mijn jeugd waren ze actief als leider, barman, trainer of materiaalman. Ze maakten kleedkamers schoon, repareerden wat kapot was, hielden lijntjes wit, plaatsten cornervlaggen en zorgden voor additionele opvoeding (,,Hé, gooi jij dat thuis ook op de grond?). Ik mag ze nu tutoyeren, maar voel me daar altijd nog wat ongemakkelijk bij. Zien ze mij als die jongen van weleer of maak ik nu zelf deel uit van het legioen der fossielen? Het laatste zal wel het geval zijn, zeker in de ogen van die jochies die sinds zaterdag dat fonkelnieuwe pannaveldje onveilig maken. Niet scoren maar ‘poorten’ is hier het credo, want er bestaat geen groter genot dan je tegenstander dwars door zijn stokken te spelen en vervolgens hardop te lachen om die ultieme vernedering, die zoveel mooier is dan het mooiste doelpunt. De Wieldrecht-jeugd bracht de benodigde financiën voor dat veldje bij elkaar door 2500 loten te verkopen en een paar handige leden zijn vervolgens aan de slag gegaan. En tuurlijk, zij kochten ook loten, maar lazen nooit de winnende getallen, want net als ik hebben ze geen idee waar die dingen gebleven zijn. Ach, zij hebben de hoofdprijs al binnen: kinderplezier op het pannaveldje.

Advertentie

Eén reactie

  1. Een van de leukste colomns van de latste tijd Kees. De sfeer prachtig getroffen!
    De knotwilgen deden mij denken aan een oud gedicht van mij, dat ik hieronder zal zetten.
    Vriendelijke groet,
    Wim

    Liefdeslaantje
    (Koeiendijk)

    nu staan er notenbomen aan weerszijden
    van het oude heerlijke liefdeslaantje
    waar wij jong als stuiterballen verliefd
    heup tegen heup verlangend wandelden

    ooit zijn de wetende knotwilgen gerooid
    in wier krom geopende lijf werd gevreeën
    als zijnde gehuwd met overgave en spijt
    want dat hoorde toen niet volgens de ouden

    nog ruik ik de geur van de wilg en het meisje
    weet weer dat het laantje altijd te kort leek
    te snel was de laatste kromme wilg gepasseerd
    en verlangde ik alweer naar de avond van morgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s