Eerst ging Mart de hort op (die zit nu verstopt achter een decoder), toen riep Beatrix dat ze het sceptertje er bij neer gooit en nu gaat die kleine ‘Ratzi’ op zijn 85^ste ook al met vervroegd pensioen. ‘The times they are a changing’ zingt ‘nonkel Bob’ nog altijd vol vuur, al verstaat niemand hem nog, want hij klinkt tegenwoordig als een roestige tandartsboor.
Gelukkig hebben we Teun Stortenbeker nog, dacht ik bij mezelf, maar dat dacht ik dus verkeerd, want ik hoor dat ook hij er, wegens het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, een punt achter zet.
Teun Stortenbeker mag bij de jongere lezers misschien wat minder bekend zijn, hij is toch een waar fenomeen in stad en streek. Bijna eigenhandig bouwde hij de instelling voor verslavingszorg De Hoop op, van bijna niks (,,We hadden alles, want we hadden niks’’) tot aan het imperium dat het nu zo’n beetje geworden is. Stortenbeker zal zich daar nooit op ‘voorstaan’, want hij is een bescheiden mens en ongetwijfeld zal hij het succes van De Hoop toeschrijven aan anderen. Op z’n minst zal hij zeggen dat hij in zijn werk (of zeg maar, zijn missie) ‘gedragen’ en ‘gestuurd’ is door de ‘de Almachtige’, waar hij heilig in gelooft.
Medio jaren zeventig, als eerste werknemer van De Hoop begonnen, neemt Stortenbeker na 38 jaar afscheid als voorzitter van de Raad van Bestuur van een instelling die is uitgegroeid tot een van de grootste werkgevers van deze stad.  In mijn jonge jaren was er veel kritiek op De Hoop, vanwege het feit dat deze instelling verslavingen, aan drugs, drank, gokken, zou bestrijden met louter ‘het woord van God’. ,,Ze ruilen daar de ene verslaving in voor de andere’’, hoor ik een verslavingsdeskundige nog roeptoeteren. Ook ik, meer ‘zoekende’ dan gelovige, heb altijd wat reserves richting De Hoop gehouden, maar ik ben zeker niet blind voor de geboekte resultaten. Persoonlijk ken ik diverse mensen die, dankzij De Hoop, ‘de weg terug’ hebben gevonden. Alleen al daarom wil ik het vertrek van deze bevlogen en altijd keihard werkende stadsgenoot niet ongemerkt voorbij laten gaan.