Het is beschamend dat El Bachiri moet afhaken…


el bachiriDát de islamitische Partij van de Eenheid (PvdE) in Zwijndrecht zich terugtrekt uit de gemeenteraadsverkiezingen vind ik persoonlijk niet zo erg en ik zal u straks uitleggen waarom ik dat vind. De reden waarom de partij dit doet vind ik wél diep treurig: lijsttrekker Mohamed el Bachiri en zijn gezin worden namelijk ernstig bedreigd en dat is het deze inwoner van Zwijndrecht simpelweg niet waard. Ik begrijp dat volkomen (de man neemt zijn kinderen in bescherming) maar ik schaam me dat er in dit land kennelijk zoveel mensen wonen die El Bachiri niet de gelegenheid willen geven om voor zijn idealen uit te komen. Hou me ten goede, Bachri’s visie of de visie van de PvdE zijn de mijne niet, maar daar gáát het niet om. Mijn visie op deze onverkwikkelijke zaak staat namelijk los van mijn politieke opvattingen en van mijn geloof of misschien wel het gebrek daaraan.
Als ik mijn opvattingen hier wél aan koppel dan zag ik die Partij van de Eenheid eerlijk gezegd ook liever gaan dan komen, want een politieke organisatie die haar partijprogramma begint met de woorden: ‘In de naam van Allah, de Barmhartige de Erbarmer,’ kan nooit de partij van mijn keuze zijn. Nee, ook niet als je het woordje Allah zou vervangen door God, Jaweh, Krishna of voor mijn part Zeus, dan nóg zou ik er ernstig moeite mee hebben. De scheiding tussen kerk en staat is immers het fundament waar onze samenleving op gebouwd is. Staat en kerk regelen in Nederland ieder hun eigen zaken en schrijven elkaar niet de regels voor. In het gedachtegoed van de PvdE is die scheiding tussen ‘kerk’ en staat ver te zoeken en op basis daarvan heb ik mijn bedenkingen bij deze partij.
Tegelijkertijd verafschuw ik het als mensen op grond van hun geloofsidealen gediscrimineerd, of erger nog, bedreigd worden en alleen al daarom vind ik dat de Partij van de Eenheid en haar lijsttrekker in Zwijndrecht, of waar dan ook, de mogelijkheid moeten hebben om aan de gemeenteraadsverkiezingen mee te doen. In Zwijndrecht lijdt onze democratie een gevoelige nederlaag.

Eén reactie

  1. Zo langzamerhand begin ik het gevoel te krijgen dat de verkiezingskoorts oploopt. Ik zeg bewust gevoel, omdat ik zelf de echte feiten niet ken. Ik heb de thermometer er niet in gestoken en ik laat me dan ook maar leiden door de media.
    Hoe kom ik erop? Opmerkelijk waren twee berichten. Vele haatopmerkingen en dreigementen besloten El Bachiri niet politiek zijn idealen uit te venten, hij moest zelfs vluchten voor alle bedreigingen. Ja inderdaad: een dreun voor de democratie. De evangelist Joop van Ooyen startte een politieke partij: Jezus leeft.
    Zo geruisloos en goed voorbereid de SP aankondigde dat ze met de Gemeenteraadsverkiezingen in 2014 gaan meedoen in Dordrecht, zo tumultueus verloopt de voorbereiding van een lokale moslimpartij in Zwijndrecht. En, de aankondiging van Jezus Leeft, hoe zit het daarmee?
    Je kan natuurlijk een hele discussie voeren over de scheiding tussen kerk en staat en dat je je religieuze standpunten niet moet ophangen aan de het bestuur van staat en stad, maar ja…. toen Thorbecke het klassieke grondrecht bedacht in 1848 kon hij ook niet vermoeden hoe de wereld er in 2014 zou uitzien. Dat is democratie hè.
    Toch zit er in het effect van het oprichten van de twee partijen (een moslim en een christelijke) iets geks. El Bachiri moet vluchten na dreigementen op twitter wat als ‘dreun voor de democratie’ wordt bestempeld en Joop van Ooyen kan voorlopig rustig op het dak van zijn boerderij blijven zitten (Jezus redt ‘m toch wel), zonder dat hij met pek en veren door burgers de politieke arena wordt uitgejaagd. Wat is nou het verschil tussen de bedoeling van El Barichi en van Van Ooyen met de politiek en democratie? Voor mij van gelijke strekking. Stel, El Barichi maakt een poster: Kies voor Mohammed en Joop van Ooyen maakt een poster: Kies voor Jezus. (Beiden verkondigden een boodschap toch?) Het effect laat zich raden. Ik wil dan ook hier niet ingaan op effecten, maar op de achterliggende bedoeling, de missie van de mensen als El Bachiri en Joop van Ooyen en de wijze waarop ze zich presenteren. Over El Bachiri wil ik het eigenlijk niet meer hebben, die heeft al genoeg over zich heen gekregen en daardoor aandacht in de media. Wel over Joop van Ooyen. Joop maakt als amateurpoliticus de grote fout de politiek te misbruiken voor zijn ideaal als evangelist op een verkeerd tijdstip en op de verkeerde plaats. Een goedkope publiciteitsstunt, een klap in het gezicht voor de politiek, een verkeerd signaal aan de democratie (kies voor Jezus in verkiezingstijd, hoe verzin je het). Maar, dat is nog niet alles. Waar verschilt Joop’s partij met die van Christen Unie en SGP als het om politiek bedrijven gaat? De SGP bijvoorbeeld is vóór politiek volgens Bijbelse waarden en normen. Zij komt op voor de christelijke cultuur en traditie in Nederland. Een land waar het leven beschermd wordt, het gezin geborgenheid ervaart en mensen omzien naar elkaar. Een land waar de zondag rustdag is, waar mensen zich veilig voelen en waarin de overheid vrijheid van burgers waarborgt. De SGP stáát ervoor. En dat noemt Joop één bonk vaagheid!? En Joop zelf? Die stáát er niet voor, die schuift Jezus ervoor in verkiezingstijd op billboards. Die moet er maar voor staan.
    We moeten Joop ook maar eens bestoken met tweets zonder bedreigend, maar wel belerend over te komen. Misschien komt hij tot inkeer. We hebben er in een tweet niet eens zoveel karakters voor nodig: Spreek vrijmoedig over Jezus, maar misbruik nooit zijn naam # schaamje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s