Diep respect voor die ‘lastpakken’ van ‘Asbest Nedstaal Nee’


asbest_0Zeven jaar geleden overleed Niek, één van mijn beste vrienden aan asbestkanker. Ik had het nooit verwacht zo’n geweldig mens nog voor zijn 57ste op zo’n verschrikkelijke manier te zien sterven: verdrinken in je eigen longen. (…) Het afgelopen jaar hebben zeer veel mensen ons steun betuigd en moed gegeven. Ook hebben ze ons gevraagd om vol te houden. Niek en al die mensen die een naaste verloren hebben door deze vreselijke ziekte waren ons tot kracht om door te gaan.
Ik moest even slikken toen ik deze tekst van Alblasserdammer Willem Schulpen onder ogen kreeg. Schulpen, een van de drijvende krachten achter het Actiecomité Asbest Nedstaal Nee, voegde deze persoonlijke noot toe aan een verslag van de door de gemeenten Alblasserdam, Papendrecht, Hendrik-Ido-Ambacht en het Actiecomité aangespannen rechtszaak tegen de plannen van het bedrijf Nedstaal om asbesthoudend staalschroot te gaan verwerken.
Dat kwam hard bij me binnen, want nog geen minuut daarvoor zat ik, achter mijn bureautje, een beetje binnensmonds te mopperen op dat bloedfanatieke Actiecomité, dat mij (op mijn eigen verzoek overigens) maar blijft bestoken met informatie over de gevaren van asbest in het algemeen en over de onzorgvuldigheden van Nedstaal in het bijzonder.
In september vorig jaar kreeg Nedstaal toestemming om te mogen experimenten met het verwerken van asbesthoudend schroot, maar bovengenoemde gemeenten en het Actiecomite stapten naar de rechter om die, door de provincie verleende vergunning, ongedaan te maken. Afgelopen week speelde die rechtszaak en kort na afloop ontving ik een uitvoerig verslag van het Actiecomité in mijn postvakje. Ietwat morrend (want zware kost) begon ik toch maar weer manhaftig te lezen: feiten, cijfertjes, stellingen en toen ineens dat persoonlijke berichtje onderaan. En opeens weer realiseerde ik me weer waar het eigenlijk allemaal om draait, namelijk om diep menselijk leed dat door sluipmoordenaar asbest is aangericht en nog altijd kán worden aangericht. ‘Bij twijfel niet inhalen’ was het credo van mijn rijinstructeur die, net als Niek, overleed aan de gevolgen van asbestkanker. En laat dat nou ook het credo zijn van het Actiecomité Asbest Nedstaal Nee. Wat mij betreft verdienen die ‘lastpakken’ een lintje.

Advertenties

One comment

  1. Beste Kees,
    Ook ik maak deel uit van ‘een Comité’. Dat is het Comité Asbestslachtoffers. Daarop mijn verhaal “Geef asbestslachtoffers een stem”.
    Om het hier kort te houden hier en jij bovendien mijn betrokkenheid bij deze kwestie kent verwijs ik je door naar een ‘plek’ waar (helaas voor die mensen) heel veel ervaring is met het strijden als enkeling tegen ‘grotere machten’. Overigens gebeurt dat ook in Nederland, neem bijvoorbeeld de zaak ‘Jasperse versus De Staat der Nederlanden’.
    Maar in Australië was een asbestslachtoffer zó gedreven door zijn betrokkenheid met de hele kwestie dat HIJ een icoon werd.
    Je (..maar dus ook andere lezers dezes) kunt e.e.a. vinden op http://www.berniebenton.com.au
    Overigens nog één saignant detail: James Hardie (de asbestproducten fabrikant waar het in het geval van Bernie Benton ook om gaat) wist zich door de comotie die er dus terecht ontstond een weg te ‘banen’ -lees: vluchten- naar … Nederland. Zij vestigden zich destijds in Amsterdam.
    Alsof wij, dan in ieder geval de in grote aantallen te betreuren asbestslachtoffers, aan Eternit niet genoeg ellende hadden.
    Tja. “Stof” tot nadenken is dat zeker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s