Dolende dagjesmensen op zoek naar dat ‘verborgen’ museum


lost-tourists1Ik voel me een beetje een zeurkous dat ik er wéér over moet beginnen, terwijl de aanleiding van mijn column toch eigenlijk zo’n feestelijke is. Het liep namelijk storm afgelopen weekend in het Dordrechts Museum: twee dagen lang stond er bijna volcontinu een rij van de toegangspoort tot aan de hoofdingang. De tentoonstelling Willem II, Kunstkoning, vandaag precies dertien dagen geleden geopend door Koning Willem Alexander, is dan ook van internationale allure. Hoe vaak krijg je als bezoeker van het ‘het Dordts’ nou de kans om in één tentoonstelling van een Da Vinci naar een Rubens en van een Raphael naar een Rembrandt te wandelen? En ook de afdeling PR en Communicatie heeft goed haar best gedaan, want via kranten en tijdschriften (ook buitenlandse), en in televisieprogramma’s en commercials wordt de aandacht bijna dagelijks op deze unieke tentoonstelling gevestigd. De Volkskrant wijdde er zelfs bijna twee volledige pagina’s aan en het publiekstijdschrift van de NS (vroeger heette dat ding geloof ik Tussen de Rails) verleidde de treinreiziger eerder deze maand al om een bezoek aan het museum te combineren met een dagje Dordt. Die treinreis was gisteren zelfs gratis voor mensen die het boekenweekgeschenk ‘Een mooie jonge vrouw’ van Tommy Wieringa hadden bemachtigd en dat zorgde voor extra drukte in de binnenstad. Prachtige Dordtpromotie dus, maar… en nu ben ik even die zeurkous die ik eigenlijk niet wil zijn… niet alleen vreugde- en verwachtingsvolle, maar ook heel veel zoekende en ja, zelfs mopperende mensen in de binnenstad. Waarom? Omdat het museum nog altijd tè bescheiden staat aangegeven (geloof me, vanaf het station is het écht een speurtocht) waardoor ik, al wandelend met Blafmans, dit weekend op z’n minst 27 keer ben aangesproken door museumgangers, van wie er velen al te lang liepen te zoeken. Da’s stom, zou je zeggen, want er staan toch bordjes? Ja, die staan er inderdaad… piepkleine bordjes aan onopvallende paaltjes op soms niet eens al te strategische plekken. Ik doe het met liefde hoor, voor stadsgids spelen…  en ik was zeker niet de enige, want onder binnenstadsbewoners waren die dolende dagjesmensen gisteren het gesprek van de dag.

Advertenties