Paarse polsbandjes: veel gemengde reacties


DNREen volle mailbox had ik al snel na mijn column van afgelopen zaterdag over de paarse polsbandjes in het Albert Schweitzerziekenhuis (ASZ). Die kleur staat voor de wens van individuele patiënten om, bij een hartstilstand, niet gereanimeerd te worden. Een op zich te respecteren wens, want er zijn nu eenmaal patiënten bij wie reanimeren, gezien de te verwachten kwaliteit van leven na zo’n ingreep, weinig zin heeft. Ik sprak hier in mijn zaterdagse column mijn twijfels over uit, ten eerste omdat er, zeker internationaal gezien, nog geen echte standaard bestaat voor  ‘niet-reanimeren-polsbandjes.’ Dat leidde in het verleden in diverse Europese en Amerikaanse ziekenhuizen al vaak tot verwarrende en soms zelfs bijna-fatale situaties. Ik las overigens dat paars, door een deel van het medisch personeel in de VS ook nog wel eens verward wordt met blauw of robijnrood en ook dat resulteerde dan weer in trage, verkeerde of onduidelijke conclusies over de te volgen handeling. Verder uitte ik mijn bedenkingen over de privacy. Dit vooral vanwege het feit dat je patiënten met een paars polsbandje (en dan vooral die patiënten die zo’n ding noodgedwongen dragen) tóch enigszins ‘brandmerkt’ en bloot stelt aan discussies waar ze wellicht niet op zitten te wachten. Ook voor bezoekende familieleden en vrienden die niet van de (al dan niet noodgedwongen) beslissing op de hoogte zijn gebracht kan zo’n paars polsbandje shockerend zijn. En hoe ‘verkoop’ je dit verhaal aan kinderen die soms nauwelijks kunnen bevatten wat zo’n polsbandje inhoudt? In de VS schijnt het overigens vaak voor te komen dat kinderen diverse verschillend gekleurde polsbandjes met elkaar uitruilen als ware het honkbalplaatjes. Mijn suggestie om met barcode-bandjes te gaan werken werd door enkele verpleegkundigen verworpen omdat barcodelezers vaak nét onvindbaar zijn op het moment dat er snel duidelijkheid nodig is en ook schijnt een dergelijk systeem nogal kostbaar te zijn.
Een verpleegkundige met veel buitenlandse ervaring schreef mij dat veel ziekenhuizen wereldwijd neutrale (meestal witte) polsbandjes gebruiken waarop aan de binnenzijde, of heel discreet aan de buitenzijde, de afkorting DNR staat. Dat betekent ‘Do Not Recuscitate’, ofwel ‘niet reanimeren.’ Wat is dáár eigenlijk mis mee?

Advertenties