Natte oogjes als Jubal de wandelstilte doorbreekt


jubal-2011tDe shirts met verschillende opdrukken van sportclubs of scholen sieren de straat en oud-Hollandse vierdaagseliedjes vullen de gehoorgangen.
De volzin die u zojuist las is niet van mij. Hij stond woensdag in mijn krant als onderschrift bij een foto over de Dordtse avondvierdaagse. Een paar keer las ik hem terug, die tijdloze tekst die, pak hem beet, veertig jaar geleden ook al in mijn krant had kunnen staan. De avondvierdaagse, die vanavond alweer haar slotavond beleeft en voor velen naadloos aansluit op Nederland-Spanje, maakt me altijd wat deemoedig. Nooit heb ik meegelopen als jochie, simpelweg omdat mijn school niet meeliep. Dat heeft niet tot frustraties geleid hoor, want als overbezorgde jonge vader heb ik dat in latere tijden ruimschoots gecompenseerd. Heel wat rondjes heb ik om die kinderkaravaan heen gefietst om mijn zoon en dochter moreel te ondersteunen en ze, op warme zomeravonden, te voorzien van de broodnodige vloeistoffen. Maar nu, in de jaren dat mijn puberkroost meer oog heeft voor Pinkpop en Palm Parkies, kan ik het toch niet laten om vanavond, zoals gewoonlijk weer te gaan kijken en vooral ook te gaan luisteren naar het altijd weer ontroerende Jubal. Ik ben toch niet de enige die natte oogjes krijgt op het moment dat de blazers van dit Dordtse keurkorps de wandelstilte, doorbreken met hun bombastische harmonieën?
Nee, ik hoef geen snoep meer uit te delen (als dat trouwens nog mag van de rozekoekentaliban) en ik hoef ook geen enkel kind, zelfs geen neefje, nichtje of buurjongetje, nog toe te brullen dat het vanaf hier ‘nog maar een klein stukkie lopen’ is en dus voel ik me, meer dan ooit gedegradeerd tot buitenstaander… nog niet eens figurant in die ‘technicolor’ speelfilm die jaarlijks aan mijn voordeur voorbij trekt. De avondvierdaagse is, net als een zwarte Piet met kroeshaar, een lelijke eend met een open dakkie, Keith Richards op een Limburgs podium, of een op straat knikkerend kind, eigenlijk niet echt meer van deze tijd. En dat is nou precies wat ik er zo mooi aan vind… dat er nog altijd niet-digitale dingen bestaan die mij vol in het hart kunnen raken.

Advertenties