Al die ‘dingetjes’ voelen nu wat onbenullig aan…


Can't thinkOp het moment dat ik deze column schrijf (vrijdagmiddag) barst het jaarlijkse muziekspektakel Big Rivers los in Dordt en ik verheug me altijd erg op die vrijdagavonden waarop ik van podium naar podium struin om van de allerlekkerste bandjes te genieten en, belangrijker nog, om op al die plekken, vrienden en bekenden te ontmoeten. Ook weet ik dat veel stad- en streekgenoten, die op dit moment hun laatste snikhete kilometertjes rond Nijmegen afleggen, nu erg uitkijken naar die altijd weer hartverwarmende ontvangst aan de Via Gladiola. De kinderen zijn vrij, Blafmans verheugt zich, meer dan ooit, op een duik in het Wantij, ik heb tijd om de Tour te volgen en dan ligt er ook nog een vakantie op Terschelling in het verschiet. Juli is, zeg maar altijd een aangename maand bij de familie Thies. Maar tóch is het anders vandaag, want we leven in de wetenschap dat minstens 173 landgenoten donderdagmiddag bij die vliegramp het leven lieten en een simpel rekensommetje leert dus dat vele duizenden mensen in dit land nu in diepe rouw verkeren. Ongetwijfeld is de redactie van deze krant momenteel hard bezig om uit te zoeken of zich onder de slachtoffers ook nog mensen uit onze regio bevinden en dat is geen leuk werk, maar wel hun werk, want ú wilt dat ook weten.
Op mijn werkkamer zit ik na te denken over een onderwerp voor mijn dagelijkse column en voor het eerst heb ik daar écht moeite mee. Elk meninkje dat ik wil ophoesten, zo’n beetje alles wat door mijn hoofd speelt, verwerp ik omdat al die ‘dingetjes,’ in het licht van deze ramp, onbelangrijk, ja zélfs onbenullig aanvoelen. Tóch ga ik vanavond de stad in en ongetwijfeld komen er momenten dat ik even niet aan verdriet denk. Tijdens een vorige vakantie las ik op een grafsteen, ergens in Engeland, een tekst die ik destijds opschreef en vertaalde omdat ik hem zo hoopvol vond. Ik wil daar graag mijn column mee afsluiten: ‘De pijn van verlies valt niet te helen, maar liefdevolle herinneringen kan niemand van me stelen.’

Afbeelding: Copyright Allyssa Miller, http://www.creativecommons.org 

Advertenties

One comment

  1. Zinloos geweld

    de kaarsvlam op het altaar doofde
    en dat terwijl het windstil was
    ik in panisch ongeloof de mare las
    waar ik in ’t goede nog geloofde

    het duister dat mijn vreugde roofde
    mijn zielenrust heeft aangetast
    de hoop gescherfd als brekend glas
    waar ’t kaarslicht nog zo veel beloofde

    vanuit het zilveren tranenmeer
    ontstijgen wiekend witte zwanen
    om mijn machteloos ontluisterend

    verdriet te milderen met tranen
    meegevoerd uit hun geheime sfeer
    mij met lieflijkheid ontkluisterend
    Wim Jilleba

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s