Een gesprek op leven en dood: 5 cent per minuut


LuisterenHet is alweer zo’n vijftien jaar geleden dat ik voor Veronica de eindredactie deed van het televisieprogramma De Spoorwegpolitie. Het was een van de eerste echte reality-politie-programma’s in Nederland (je wordt er tegenwoordig mee doodgegooid) en ik zag tot mijn grote vreugde dat een aantal afleveringen deels zijn terug te zien via YouTube. Helaas is die ene reportage die ik het liefst nog eens bekijk, niet op het wereldwijde web te vinden. Daarin portretteerden we vier mensen die, alle vier vanuit een andere invalshoek, betrokken waren bij een zelfmoordpoging op een onbewaakte spoorwegovergang. We maakten kennis met alle betrokkenen: een machinist, een politieman, een ambulanceverpleegkundige en… héél uitzonderlijk… met de man die zich destijds voor de trein geworpen had. Die laatste, een leuke jonge vent, had zijn wanhoopsdaad overleefd, al was hij wél zijn beide benen kwijtgeraakt. Sinds zijn mislukte poging was hij, naar eigen zeggen, ‘gelukkiger dan ooit.’ En nee, hij had geen spijt van zijn daad en hij zou de tijd niet willen terugdraaien, want ‘dit leven zonder benen’ had voor hem méér betekenis dan die duistere periode daarvoor. Nou ja, spijt had hij wél ten opzichte van de machinist en de hulpverleners die, héél wrang, eigenlijk een groter trauma hadden opgelopen dan hijzelf. De machinist, voor wie het niet de eerste keer was dat hij zoiets meemaakte, was een gebroken man en werd al jaren behandeld voor een posttraumatische stressstoornis.
Gisteren stak ik, met mijn scooter over op de Zuidendijk en ik zag dat nieuwe bordje staan met daarop twee woorden, namelijk: ‘Ik luister.’ Daaronder de tekst: ‘Lijkt je leven uitzichtloos? Wat je verhaal ook is, ik luister graag.’ Achter het telefoonnummer dat daarop volgde stond heel droogjes: 5 cent per minuut.’ Om dat laatste schoot ik aanvankelijk inwendig en later zelfs hardop in de lach toen een man die naast me stond gortdroog en héél Dordts opmerkte: ‘Goh, je zal toch net blut weze… dan is dat net effe het laatste duwtje dat je nog nodig had.’’
Toch ben ik blij dat het bordje er staat, al zou er maar één mens mee geholpen zijn.

Advertenties