Ooit was het een mooi woord… mantelzorg


mantelzorgersHeeft u hem al gezien, die WMO-krant van de gemeente? Eigenlijk wou ik dat ding al meteen weggooien toen ik ‘m op de mat zag liggen. ‘De WMO is er voor iedereen,’ luidt de welkomsttekst op de voorpagina. En wat dacht u van: ‘Nederland verandert, de zorg verandert mee? In blaadjes en overheidsfilmpjes wordt het hele verhaal mij voorgespiegeld als zou het beter en mooier worden.
Maar nu de realiteit: in de praktijk is er eigenlijk één groep die écht de Sjaak is, namelijk gezinnen met nog kinderen thuis en met ouders van rond de tachtig. Het nieuwe beleid, neergelegd door het Rijk en door de strot van uw gemeente geduwd, is in één zin samen te vatten: ‘Beste burger… vanaf heden zult u mantelzorgen tot u er dood bij neervalt.’
Want, laten we nou eerlijk zijn, dát is de ‘geest’ van de WMO nieuwe stijl en al staat het dan niet letterlijk in dat krantje, ik lees tussen de regels door toch eigenlijk het volgende: ‘Mijnheer Thies, u heeft tussen uw columns en uw gezin door best nog wel wat tijd over om voor uw ouwe moedertje of schoonmoedertje te koken? Dat gaat in één moeite door toch? En uw vrouw, die heeft toch één dagje vrij in de week? Mooi… kan ze die nuttig opvullen met autoritjes naar de cardioloog, de dagbesteding, de tandarts en de geriater? Wat zegt u? Op die dag doen jullie samen altijd leuke dingen? Ja zeg, u moet natuurlijk wel prioriteiten stellen, want wat is nou belangrijker, uw relatie of uw zorgplicht? Trouwens, u heeft toch ook nog een dochter van 18? Die kan best nog wel wat meer doen hoor… dat eindexamen haalt ze op haar slofjes toch? En uw zoon? Laat hij oma’s tuintje maar bijhouden en de vuile was ophalen. Wat zegt u? Hij moet eerst Blafmans nog uitlaten, naar voetbaltraining en dan zijn huiswerk doen? Vindt hij dat soort dingen dan belangrijker dan zijn bloedeigen omaatje?
Mantelzorg is een mooi woord, een mooi ding. Nee, dat wás het… toen het nog geen verhullende term voor bezuiniging was.

 

Advertenties