Louise Vos… altijd goedlachs en zeer collegiaal


in memorian‘Eerlijk gezegd kom ik niet meer zo vaak in Dordrecht, maar ik kom graag naar jouw woonplaats om bij te praten. Dat zal dan in het nieuwe jaar worden. Een fijn uiteinde. Tot ziens, groetjes van Louise.’
Dat was het laatste mailtje dat ik op 27 december 2013, ontving van mijn oud-collega Louise Vos. Zij schreef me regelmatig, naar aanleiding van mijn columns, die ze naar eigen zeggen altijd met plezier las. Dat ‘bijpraten’ is er nooit meer van gekomen en zal er ook nooit meer van komen, want Louise Vos is eerder deze week op 74-jarige leeftijd overleden. Vandaag vindt op de Essenhof haar crematieplechtigheid plaats. Louise, wij noemden haar steevast Loes, werkte niet voor dezelfde krant als ik, maar toen ik, lang geleden, mijn eerste voorzichtige stapjes in dit vak zette was zij nooit te beroerd om mij over grote en kleine beginners-hindernisjes heen te helpen. Ze stelde me in mijn eerste werkzame jaar voor aan voorlichters, collega’s raadsleden en wethouders en legde me uit hoe een politierechterzaakje of een gemeenteraadsvergadering in elkaar stak. Mijn eerste stukjes las ze kritisch en becommentarieerde die op altijd positieve wijze. Loes was overigens getrouwd met mijn oud-Dordtenaar-collega Jan Vos, die in 1987 op 53-jarige leeftijd overleed. Jan beschouw ik nog altijd als een inspiratiebron: op de keper beschouwd was hij namelijk mijn voorganger, omdat hij voor De Dordtenaar, naast journalist, ook columnist was. Het kleine en alledaagse wist hij meesterlijk te omschrijven en niet zelden schoot ik, bij het lezen van zijn kroniekjes hardop in de lach. Ooit beschreef hij in geuren en kleuren hoe hij, op een koude winterochtend, voor de deur van zijn huis in Papendrecht, met zijn tong stond vastgevroren aan het slot van zijn auto. ,,Dat ding was bevroren en ik dacht, ik warm hem even op met mijn tong.’’
Hun journalistieke talent hebben Loes en Jan doorgegeven aan hun zoon Robert, een van de beste fotojournalisten met wie ik ooit heb mogen werken. Geheel terecht won hij in 2009 de Zilveren Camera.
Ik zal zijn moeder, de altijd makkelijk lachende en lieve Louise Vos, niet licht vergeten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s