Een ‘gewone’ middag op het Vrieseplein


wino2Het is opvallend rustig op het Vrieseplein, leeg zelfs deze middag terwijl ik, schuin tegenover de dierenwinkel, met wat buurtbewoners sta te praten over niks en van alles. Reuze gezellig, maar tóch klopt er iets niet, want vanuit mijn ooghoek zie ik een jongetje van hooguit 12 of 13 jaar op een van de houten bankjes zitten. Eerst denk  ik nog: hè leuk, nu eens geen zuiplap of herrieschopper, maar gewoon een jongetje dat lekker in het zonnetje zit te soezen… het plein wordt eindelijk een plein waarvoor een plein bedoeld is. Maar naarmate ik vaker en langer kijk, wordt het allemaal wat griezelig. Het jongetje beweegt namelijk helemaal niet, heeft ook geen schoenen aan en zijn voeten zijn zwart van het vuil. Al heet ik geen Sherlock, ik voel dat hier iets niet klopt en wil er op af om te checken of er nog beweging in het ventje zit. Precies op dat moment komt er over de brug een politiebusje aanrijden. Op afstand staan we te kijken hoe een agent het ventje wakker probeert te maken, maar dat wil met woorden en een zachte hand in ieder geval niet lukken. Ik vrees voor iets ergs, maar durf dat niet uit te spreken. Op dat moment knijpt de agent hard in de nek van het jongetje (trucje?) en binnen een fractie van een seconde staat hij overeind en wordt hij vervolgens in het busje verder ‘behandeld.’
Terwijl dat allemaal gebeurt kom er aan de andere kant een grote, lieve Antilliaan aanlopen met om zijn schouder een stomdronken oude man.  Hij zet die man liefkozend op een bankje en loopt weg. Terwijl aan de andere kant het jongetje in de bus gezet wordt zie ik de ouwe dronkaard, nu rechtop maar nagenoeg comateus, langzaam omvallen tot hij zijdelings op zijn bankje ligt. Vervolgens kukelt hij met zijn neus naar beneden hard op de keien van het Vrieseplein. De agent bij het busje draait zich om en vraagt om assistentie. Nog geen vijf minuten later rijden twee busjes weg van het Vrieseplein… gevuld met verhalen waarvan ik de oorsprong en de afloop nooit zal weten.

Advertenties