Over twee meisjes en de plek waar hun wiegje stond…


Marcia2Ik begon woedend aan deze column over twee meisjes die eind juni in het Stedelijk Dalton vol trots hun vwo-diploma in ontvangst namen. Dat ene meisje begint vandaag aan de opleiding journalistiek in Utrecht en kijkt reikhalzend uit naar de toekomst.
Dat andere meisje zou gisteren aan een rechtenstudie beginnen in Rotterdam, maar zit, op het moment dat ik dit schrijf, opgesloten en ziet de toekomst met angst en beven tegemoet. Dat ene meisje heeft een heerlijke vakantie achter de rug, want ‘treinde’ zorgeloos langs de mooiste historische hoofdsteden van oostelijk Europa. Dat andere meisje bracht de zomer door in een asielzoekerscentrum en spreekt, via een matige telefoonverbinding vanuit een celletje in Zeist met de pers. ,,Alstublieft, kijk naar ons, kijk naar onze zaak. Ik woon hier vijftien jaar en mijn toekomst ligt hier.’’
Dat ene meisje is ruim negentien jaar geleden geboren in Dordrecht… da’s geen verdienste, maar wél een heerlijke speling van het lot. Niet veel later zag dat andere meisje het levenslicht. Haar wiegje stond in een land waar het op dat moment helemaal niet zo heerlijk was… het was daar namelijk oorlog. Vijftien jaar geleden kwam ze met haar ouders naar Nederland, waar korte tijd later haar broertje Gláucio geboren werd. O ja, dat ene meisje is mijn dochter… dat andere meisje heet Márcia. Twee gewone Hollandse meisjes zijn het, die samen op school zaten, met dit verschil dat Márcia’s wiegje zoveel kilometers zuidelijker stond dan het wiegje van mijn Emma. Vijftien jaar lang heeft deze rechtsstaat de tijd gehad om uit te zoeken of Márcia’s vader nu wel of niet ‘fout’ was in die Angolese oorlog en of die zogeheten F1-status die hij bij binnenkomst kreeg opgespeld een terechte status is. Dat is niet gelukt en daarom was deze rechtsstaat van plan om, ondanks dat eigen falen, de levens van twee kinderen te verwoesten door ze ‘terug’ te sturen naar een land dat niet het hunne is.

Op het moment dat ik deze column naar de krant stuurde, kwam bij mij het nieuws binnen dat Márcia, Gláucio en hun moeder mogen blijven. Mijn boosheid verdween voor eventjes, maar is nu toch weer terug. Waarom, omdat deze ‘happy ending’ helemaal niet zo ‘happy’ is: de vader mag niet blijven en moeder en kinderen blijken voor een duivels dilemma te zijn gesteld: óf allemaal naar Angola, óf zonder vader in Nederland blijven. Zoiets doet een beschaafd land een gezin toch niet aan?

Advertenties

2 comments

  1. Misschien toch maar rechten studeren en dan de staat een rechtszaak aandoen. Het helpt ook niet als de discussie steeds over quota gaat en niet over mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s