Texaanse cultheld werd ‘straatmuzikant’ in Dordt


david Rodriguez‘Dordrecht verliest een markant figuur,’ zegt de Dordtse bluesheld Joop Vastenhoud naar aanleiding van het overlijden van zijn muziekvriend David Roland Rodriguez Garza. Ik sluit me volmondig bij die woorden aan en wil er aan toevoegen dat Dordrecht ook nog eens een hele mooie en lieve inwoner kwijtgeraakt is.
Twee nachten geleden overleed deze zanger, musicus, dichter en schilder op 63-jarige leeftijd in zijn slaap en eerlijk gezegd kan ik dat, bij het schrijven van deze column, nog nauwelijks bevatten. Afgelopen vrijdag groette ik hem van een afstandje, toen hij met zijn scootmobiel (als kind was hij getroffen door polio) diagonaal het Statenplein overstak. Hij groette me glimlachend terug en zag er patent uit. Dat veel Dordtenaren Rodriguez eigenlijk vooral gekend hebben als straatmuzikant zou hij helemaal niet erg hebben gevonden. De Amerikaan met Mexicaanse roots was namelijk naast aimabel ook nog eens uitermate bescheiden. Dat was geen valse, maar in mijn optiek wél onterechte bescheidenheid, want deze ‘straatmuzikant’ was namelijk wel degelijk een muzikale grootheid en stond in de Verenigde Staten op het podium met beroemdheden als Lyle Lovett, Stevie Ray Vaughan, Townes van Zandt, Joe Ely en Lucinda Williams. Rodriguez was een ware cultheld in zijn geboorteland, werd in de jaren negentig drie maal op rij uitgeroepen tot beste singer-songwriter van Texas en bracht albums uit bij diverse Amerikaanse, Zwitserse, Britse en Nederlandse platenmaatschappijen. ‘Van alle artiesten die ik ooit in mijn leven gehoord heb is Rodriguez een van die zeldzame talenten die gezegend is met ware muzikale genialiteit,’ schreef ooit een recensent van het gerenommeerde Amerikaanse muziektijdschrift ‘Third Coast Music’ over deze multi-getalenteerde Texaan, die in 1994 om onduidelijke redenen in Nederland belandde. ‘Ik was op zoek naar politieke en muzikale vrijheid,’ lees ik in zijn officiële biografie, maar er moet, zo vernam ik uit zijn directe omgeving, méér aan de hand geweest zijn. Het ware verhaal achter zijn ‘vlucht’ zullen we vermoedelijk nooit te horen krijgen.
Ooit zag en hoorde ik David Rodriguez, zittend op een stoeltje bij de markt, zijn hart uitzingen. Hoe groot dát voorrecht was, dringt eigenlijk nu pas werkelijk tot me door.

Foto: Tony Versluis 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s