‘Eritrea? Yes… many problems there’


EGZij draagt een wit gewaad met een lichtblauw hoofddoekje en kijkt angstig om zich heen. Hij loopt semi-stoer voor haar uit, spreekt voorbijgangers aan en houdt ze een papiertje voor. Keer op keer stelt hij een vraag, maar kennelijk kan niemand hem een antwoord verschaffen. Dat is geen onwil, want de aangesprokenen tonen zich stuk voor stuk uiterst behulpzaam, maar kunnen blijkbaar weinig met de informatie op het briefje? Waar gaat dit over? Ik kom er al snel achter, want de jongeman loopt nu mijn kant op en ik pak het papiertje aan. Hij wijst naar een zinnetje onderaan de brief en zegt in gebrekkig Engels: ,,Is that here?’’ Ik zie een adres staan… in Budel of alle places en dus leg ik in mijn beste Engels uit dat Budel in Brabant ligt en dat hij er dus beter aan doet om eerst naar het station te gaan om van daaruit verder te informeren. Dat blijkt nutteloos, want hij begrijpt niks van mijn woorden en blijft me hoopvol aanstaren. Hij oogt vriendelijk en ook ik ben van goede wil, maar tóch staat er een halve planeet tussen ons in. Ik weet niet wat ik nu verder nog kan doen, maar dan zie ik dat de man meer papieren bij zich draagt en met een blik en een handgebaar vraag ik of ik die mag inzien. Dat mag en na enig lezen kom ik er achter dat het Budel-briefje gedateerd en niet relevant is (het stel zat kennelijk eerder dit jaar in Brabant), maar op een ander briefje staat keurig aangegeven met welke buslijnen en via welke haltes je vanaf de binnenstad de tijdelijke verblijfplaats in het voormalige Drechtwerkgebouw kunt bereiken en vice versa. Eén aangegeven halte is vlakbij en ik breng de twee er naar toe. ,,Eritrea? Yes… many problems there.’’ Nét voor het instappen graait de man in zijn tas en drukt een lolly in mijn hand. Vanuit de bus zwaait hij naar me en demonstratief hou ik de lolly omhoog. Aan het steeltje zit een stickertje… de handgeschreven tekst daarop ontroert me, maar brengt tevens een glimlach te weeg: ‘Dank u voor help.’

Advertenties