Waarom Dries toch altijd zo boos is…


boos4En daar ging Dries… op de fiets, nog driftig morrend en woest trappend. Waarom ik hem nog nazwaaide weet ik zelf ook niet, want omkijken doet hij tóch nooit, aangezien hij alweer driftig op zoek is naar een volgend slachtoffer op wie hij zijn boosheid kan botvieren. Ik heb mijn beurt voor vandaag weer gehad.
Dries is boos en die boosheid is een permanente gemoedstoestand geworden, die verder overigens ongevaarlijk is, want hij is een doodgoeie vent en doet geen vlieg kwaad. Wél is het wat hinderlijk dat hij zijn immer voortwoekerende woede altijd vlakbij jouw gezicht uitdraagt, hetgeen gepaard gaat met veel consumptie en dito stemverheffing. Denk dan niet, ik doe even een stapje achteruit om droog te blijven en niet doof te worden, want dan denkt Dries dat je geen interesse voor hem hebt en dan gaat hij nóg harder en natter praten.
Terwijl ik naar een wegfietsende boze rug staar, laat ik nog even op me indalen op wie Dries vandaag nou helemaal zo boos was. Ik heb het nauwelijks kunnen onthouden, maar Dries was woedend op een wethouder (welke weet ik niet meer), op de burgemeester (waarom weet ik ook niet meer), op zijn buren (iets met een tak) en op de postbode, die altijd laat is en te hard fluit. Dan was er ook nog iets met een uitlaatveldje in zijn straat (stank), met de weervrouw van RTL (regen) en met de naam Bas omdat hij zo aan Dirk gewend was.
Ik geef Dries altijd gelijk, want ik ken ook een andere Dries… geen drieste Dries, maar een vrolijke, opgeruimde en genuanceerde Dries. En dus spreek ik Dries nooit tegen en laat ik zijn tirades altijd geduldig en begripvol knikkend op me neerdalen. Dries is namelijk helemaal niet boos op de wethouder, de burgemeester, de postbode en de weervrouw… Dries is maar op één persoon boos, namelijk op zijn vrouw, die het twee jaar geleden zomaar ineens in haar hoofd haalde om dood te gaan. Dat vindt Dries een rotstreek, want hij hield zoveel van haar en hij kan haar simpelweg niet missen.

Advertenties