‘Wij werken veilig of we werken niet… halleluja’


tef28,,In het ongunstigste geval is de grenswaarde 25 jaar lang overschreden. Bij een dergelijke chronische blootstelling zijn gezondheidseffecten, zoals aan de lever, niet uit te sluiten.”
Het is nou juist díe zin van het RIVM die bij mij het langst is blijven hangen. En het gekke is… het is nog een héél voorzichtig geformuleerde zin ook, want voor je het weet heb je, ja zelfs als overheidsinstituut, een proces aan je broek. Ik zeg, met mijn boerenverstand, dat er het volgende had moeten staan: Dupont heeft tientallen jaren met de levens gespeeld van personeel en omwonenden. Misschien willens en wetens, misschien ook deels uit pure onkunde… dát is, op dit moment in de tijd, allemaal (nog) moeilijk hard te maken en dus houdt het RIVM nog wat slagen om de arm en worden (juridisch veilige) termen als ‘in het ongunstigste geval’ en ‘niet uit te sluiten’ gehanteerd. Feit is en blijft dat Dupont van 1967 tot 2013 Teflon fabriceerde en dat de giftige stof (C8) die daarbij vrij kwam, via de luchtwegen, in het bloed van medewerkers en omwonenden terecht is gekomen. Welke schade dat heeft aangericht zal door (medische) onderzoeken én door de tijd (klachten kunnen zich ook later pas manifesteren) worden aangetoond. Geloof me, het laatste wat ik vanaf deze plek in de krant wil doen is paniek zaaien, maar veel vertrouwen in de uitkomst heb ik niet. De tientallen documenten die ik las op Amerikaanse websites aangaande een vergelijkbare fabriek in de VS en de vele tientallen nieuws-items die ik over dit onderwerp bekeken heb, stellen mij allerminst gerust.
,,Wij werken veilig of we werken niet,’’ was altijd de dooddoener die je, ook in het verleden, om de oortjes geslingerd kreeg van een Dupont-woordvoerder, als je als redacteur een belletje naar het bedrijf pleegde naar aanleiding van welk incident dan ook. Wat dan meestal volgde was een soort lezing over hoe ongelooflijk veilig en zorgvuldig men te werk ging. Die ‘preken’ werden nog nét niet beëindigd met ‘amen’ en ‘halleluja,’ maar de toon was vergelijkbaar. Inmiddels weten we hoe het met de meeste Amerikaanse tv-evangelisten is afgelopen.

Advertenties