Rainbow


cheersHij is ziek en weet niet hoe het nu verder gaat. ,,De dokters zijn hoopvol, maar zijn ze dat eigenlijk niet altijd? Nou ja, ze waren ook wel eerlijk. Echte genezing zit er niet meer in, vertelden ze me. Het is nu vooral een kwestie van vertragen, zeg maar en daar ben ik al blij mee hoor, want ik hoop toch nog een paar jaartjes mee te kunnen. Ik word nota bene binnenkort zelfs opa.’’
Jaren lang had ik John, oud correspondent te Londen, al niet gezien en dus schrok ik een beetje, toen hij me gisteren op de boekenmarkt aansprak. Op het terras van De Tijd (‘What’s in a name?) halen we de jaren in en natuurlijk hebben we het over Londen waar ik hem, nu alweer zo’n 25 jaar geleden, voor het eerst ontmoette. Ik was daar om Britse reclamebobo’s te ‘scoren’ voor het VARA-programma De Verleiding, Hij verdiende er zijn brood als buitenpost van een groot Nederlands dagbladconcern, dat inmiddels alweer lang ter ziele is. Dat John, half Brits, maar geboren in Haarlem, later in Dordt terecht zou komen (‘Liefde staat nu eenmaal niet op de landkaart’) konden we destijds niet bevroeden. ,,Nog een beetje geslaagd op de boekenmarkt?’’ vraag ik hem. John kijkt wat bedremmeld. ,,Nee joh, ik heb de puf niet meer om veel kraampjes af te lopen. Het is vooral de sfeer die me aanspreekt en trouwens, sinds ik in dat appartement woon heb ik nauwelijks nog ruimte voor boeken.’’
John is mager geworden, zó mager zelfs dat de jukbeenderen in zijn gezicht zich openbaren. Die lagen vroeger verscholen onder een stevige kop en een volle baard. Ook het lijf heeft aanmerkelijk ingeboet. ,,Van honderd naar zeventig kilo in één jaar tijd… ik koop me suf aan nieuwe kleren. Eerlijk gezegd heb ik momenteel meer behoefte aan een broekenmarkt dan aan een boekenmarkt.’’
Ik schiet in de lach en John bestelt een rondje whisky bij de koffie. De toast die hij uitbrengt krijg ik niet meer uit mijn hoofd. ‘May you be the rainbow in someone else’s cloud.’
Ik beloof John dat ik m’n best zal doen en wens hem veel opa-jaren toe.

Advertenties