Mopper-rap


mopperkontZo lang ik hem al ken is hij verontwaardigd. Of moet ik zeggen verbolgen? Wacht… verongelijkt. Ja, dát is misschien wel de beste omschrijving voor Govert’s welhaast permanente gemoedstoestand. Is hij dan een zwartgallig mens? Nee, dat óók weer niet, al lijkt zo’n beetje alles wat hij zegt voort te komen uit een diep geworteld gevoel van onbehagen, dat volgens mij nergens op gebaseerd is. Govert is gezond van lijf en leden, uitermate welvarend, al jaren gelukkig getrouwd (zijn vrouw ken ik nog van school) en zijn twee inmiddels volwassen kinderen, zijn allebei prima terecht gekomen. Ik bied hem een koffie aan op het terras waar we elkaar treffen en daar is hij wel aan toe, want hij had ‘die ochtend nog helemaal geen koffie gehad.’ Na de eerste slok begint de rituele klaagzang. Het wil maar geen zomer worden en dus blijft de motorfiets helaas ‘op stal.’ Dan maar met de auto naar de stad, maar dát is óók geen pretje, want er was ergens iets afgesloten (,,Kon ik helemaal omrijden’’) en iemand was hem nét voor toen hij de ideale parkeerplek gevonden had. ,,Moest ik nóg verder weg parkeren, in zo’n peperdure parkeergarage en vervolgens dat hele pokke-end lopen.’’ Govert kijkt gebelgd naar zijn koffie en vraagt of ik nog een suikerzakje over heb. ,,Sterk bakkie zeg.’’
Ik hang achterover in de kussens van mijn lounge-bankje, lach van binnen en wacht af. Er komt namelijk nog meer, zo weet ik uit ervaring: het EK was in één woord kut, commentator Frank Snoeks een babbelzieke tut, de vakantie in Frankrijk was prut, het hotel een klotehut en eenmaal terug op het werk was hij weer eens de kop van jut. En o ja, al die weerswaarschuwingen van het KNMI hebben totaal geen nut en als hij de kans krijg gaat hij gisteren nog met de VUT.’’
Dan kijkt hij me aan en schiet in de lach vanwege zijn onbedoeld rijmende mopper-rap. ,,Ik sta morgen in je column zeker?’’ Ik knik bevestigend. ,,Maar dan wel een andere naam gebruiken hè, anders sta ik zó voor lul.’’ Dat beloof ik ehh… Govert.

Advertenties