Refaja-gevoel


nurseTegenwoordig heet het: Albert Schweitzer Ziekenhuis, locatie Amstelwijck, maar geen eilandbewoner die dat uit zijn schapestrot krijgt. Dordtenaren hebben het gewoon over Refaja.
Aan het einde van dit jaar zal dit kenmerkende gebouw aan het Van der Steenhovenplein leeg komen te staan, omdat de laatste hier nog actieve afdelingen (dermatologie en oogheelkunde) gaan verhuizen naar een nieuw multifunctioneel zorggebouw op Dordtwijk. In dat nog te bouwen complex wordt een verdieping gehuurd die via een soort ‘luchtbrug’ verbonden zal zijn met het ASZ.
Dat zal ongetwijfeld een stuk efficiënter zijn, maar dit definitieve einde van Refaja, dat eigenlijk toch al niet meer bestond sinds de grote Dordtse ziekenhuisfusie in 1999, laat me niet onbewogen. Ik heb namelijk veel mooie herinneringen aan dit ziekenhuis. Nou ja… niet alleen maar mooie (je lag daar natuurlijk niet voor je lol) maar laat ik zeggen dat ik vooral fijne herinneringen heb aan heel veel mensen die er werkten. Nu heb ik sowieso al veel respect voor verpleegkundigen, die hard werken, veel verantwoordelijkheid dragen en in mijn ogen structureel te weinig verdienen. En sorry als ik nu iemand beledig, maar verpleegkundigen met een ‘Refaja-bloedgroep’ hebben bij mij gevoelsmatig een streepje voor. Waarom? Tja, dat weet ik eigenlijk ook niet precies. Zou het te maken hebben met die christelijke achtergrond van het ziekenhuis? Het leek namelijk wel of die échte Refaja-mensen (Refaja betekent ‘God geneest’) hun vak, meer dan in andere ziekenhuizen, beschouwden als een roeping in plaats van ‘een beroep.’ Maar als ik dát als stelligheid poneer verhef ik gelovigen boven niet-gelovigen en dat is wel het laatste wat ik wil. En tóch vind ik (oud) Refaja-verpleegkundigen nog altijd extra bijzonder, al is het alleen al vanwege de liefdevolle wijze waarop ze zich ooit ontfermden over mijn oma zaliger en over mijn moeder, die daar in een inmiddels ver verleden, lange tijd verpleegd werden. En ach, misschien komt het ook wel omdat een van mijn eerste vriendinnetjes in het zusterhuis woonde en ik daar stiekempjes wel eens ‘logeerde.’
Ik hoop dat het ware Refaja-gevoel in het ASZ nog lang blijft voortleven.

Advertenties