Kunstmin


BOSCH_DREAMS_03_Per-Morten-Abrahamsen

Ik kan er eigenlijk nog steeds niet over uit. Heb ik die voorstelling nou gewoon in mijn eigen stad, in mijn ‘eigen’ schouwburg beleefd? Jawel… afgelopen zaterdagavond zag ik, ter gelegenheid van de opening van het nieuwe theater- en concertseizoen in Kunstmin, de Deens/Canadese voorstelling Bosch Dreams, een wervelende ‘show’ over werk en leven van de schilder Jeroen Bosch. Bosch Dreams is een surrealistische tijdreis naar het universum van deze middeleeuwse schilder. In deze indrukwekkende voorstelling wordt gebruik gemaakt van veel prachtige ‘special effects,’ (waaronder videoanimaties) die de landschappen en karakters uit de tijd van Bosch als het ware doen ‘samensmelten’ met de acteurs en acrobaten op het podium. Het spektakelstuk maakte veel indruk op me en laat me eerlijk gezegd al een paar dagen niet meer los. En dát terwijl ik eigenlijk niet eens zo’n liefhebber ben van Jeroen Bosch… ik vond zijn werk eerlijk gezegd altijd een beetje griezelig. Ik ga er, dankzij Bosch Dreams, nu héél anders naar kijken. Nu is het niet mijn bedoeling om van deze column een theaterrecensie te maken, want dat is niet mijn expertise, al hoop ik van harte dat u de kans krijgt om Bosch Dreams, dat nu verder het land doorreist, nog ergens te gaan zien.
Wat mij van die zaterdagavond, naast die voorstelling, het meest is bijgebleven is het gemeenschappelijke gevoel van trots dat de theaterbezoekers uitstraalden… Dordtenaren, zo durf ik te constateren, houden oprecht van ‘hun’ Kunstmin en dragen dat ook vol overtuiging uit. Schouwburgdirecteur Jasper Damsteegt, die een openingstoespraakje hield, verzocht de bezoekers die avond om onze ‘avondje-Kunstmin-ervaring’ met minstens vijftien mensen te delen. Dat doe ik bij deze dus van harte.
Toen ik na de voorstelling naar buiten liep, onderging ik wél even een kleine cultuurshock. Ik stapte niet het bruisende nachtleven van het New Yorkse Broadway of het Londense West End in, maar ontnuchterde vrijwel direct op een leeg Steegoversloot. Eén stenen trapje (of is het marmer?) brengt nog na-dromende Dordtenaren subiet terug op aarde en ach… dat heeft ook wel weer wat. ‘Dordt by night’ is een voorstelling op zich.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s