Peet


autismeIs het een vorm van autisme? Geen idee. Ik heb ook geen verstand van deze ‘aandoening’, al heb ik het vermoeden dat Peet, die nooit wandelt, maar altijd recht op zijn doel af marcheert, zwaar autistisch is. Ach, het heeft verder ook geen nut om iemand een etiketje op te plakken, maar laten we zeggen dat Peet, die ik bijna dagelijks op straat tegen kom, op z’n minst een ‘geval apart’ is. Hij groet me nooit… althans nooit spontaan. Als ik hem wél begroet maakt hij geen oogcontact maar blijft hij staan om op zijn immense horloge te kijken. Op basis van het tijdstip dat hij dan afleest besluit hij vervolgens om, óf goedemorgen, óf goedemiddag te zeggen. Dat luistert kennelijk nauw, vooral rond het middaguur.
Peet, alweer een jaar of 30, richt zich vervolgens volledig op Blafmans, op wie hij stapeldol is en met wie hij wél oogcontact maakt. Hij gaat helemaal op in mijn hond en de zeldzame ‘gesprekken’ die hij met mij voert zijn, laten we zeggen, nogal staccato van aard. ,,Hoe is het?’’ Goed. Koud hè? Ja. Wat ga je doen? Naar de supermarkt. Waarom? Boodschappen doen.’’
Dan volgt steevast een stilte, want Peet evalueert elke dialoog graag grondig in zijn bovenkamer. Zo komt hij tot de conclusie dat mijn laatste vraag er één te veel was, hetgeen hij me ook onomwonden laat weten. ,,Ja, hèhè… tuurlijk ga ik boodschappen doen. Waarom zou ik anders naar de supermarkt gaan? ’’ zegt hij op gespeeld bestraffende toon. ,,Je hebt gelijk Peet… sorry.’’
Hij kijkt me nu héél even doordringend aan: ,,Je bent niet erg slim hè?’’ luidt de, voor zijn doen, behoorlijk brutale vervolgvraag. ,,Nee Peet… en ik zal het nooit worden ook.’’ Hij schiet in de lach, trakteert Blafmans op een snoepje uit zijn jaszak en zegt: ,,Nu moet ik gaan hoor. Dag Blafmans.’’
Zonder mij te groeten en zonder nog verder op of om te kijken loopt hij door. Ik doe er niet toe… ik ken mijn plek inmiddels, als een lastig, doch onvermijdelijk ‘aanhangsel’ aan de verkeerde kant van een hondenriem.

Advertenties