Hiba


HibaNu heb ik toch al véél theatervoorstellingen gezien, maar dít had ik nog nooit meegemaakt… een zaal vol snotterende bezoekers en na afloop veel rode oogjes en mooie gesprekken in de foyer. De ‘veroorzaker’ van dit alles was Hiba Dadouch, een prachtig meisje van 18 en hoofdrolspeelster in de eenakter ‘Als de lente komt…’. Hiba schreef dit als ‘profielwerkstuk in het kader van haar opleiding op het Zwijndrechtse Develsteincollege. Met haar solovoorstelling won ze de persoonlijkheidsprijs op het theaterfestival DOP (Dordt Op Planken), nu zo’n anderhalve week geleden in Kunstmin, waar ik als juryvoorzitter een weekend lang maar liefst elf theatervoorstellingen van wisselend niveau aan me voorbij zag trekken. ‘Als de lente komt… ‘ beschrijft het leven in Syrië door de ogen van een klein jongetje, een jonge vrouw die op het punt staat te trouwen, een militair en de oudste dochter uit een gezin waarvan de vader verdwenen is. Hiba, dochter van een Nederlandse moeder en een Syrische vader, schetst een indringend beeld van de mens achter de vluchteling. Wat die avond veel indruk maakte waren de onsmakelijke teksten over vluchtelingen (u kent ze wel van de ‘beerput’ Facebook en van spandoeken bij demonstraties) die aan het slot van de voorstelling door de zaal schalden. Alleen werden die welbekende kreten (‘Rot op naar je eigen land’, ‘Verzuip toch lekker, stelletje gelukszoekers’) nu fonetisch opgelezen door Syrische vluchtelingen. Zij spraken nu tegen ons in ‘onze’ woorden en dát kwam keihard binnen, want meer dan ooit realiseerde het publiek zich hoe het zou zijn als de rollen omgedraaid waren.
Waarom ik hier over begin? Omdat de Facebookpagina van deze krant gisteren vol stond met ongenuanceerd geroeptoeter over het feit dat ‘we’ hier in Dordt dit jaar maar liefst 124 ‘statushouders gehuisvest hebben. Voor al die verongelijkte schreeuwers even een simpel feitje: de invloed van vluchtelingen op de sociale woningvoorraad (op uw wachtlijst dus) in dit land is nog niet eens één procent.
Hiba wil trouwens geen actrice worden, maar arts. Mocht u haar later ooit nodig hebben, zo verzeker ik u alvast, dan mag u in uw handjes knijpen.

Advertenties

One comment

  1. Hallo Kees,

    Mooie column over Hiba! Ik zag die voorstelling ook die vrijdagavond van het DOP-festival en was eveneens geraakt en ontroerd. Ik verwachtte er al een column van jou over.

    Nog even ter aanvulling, de geluidsopname van vluchtelingen die in moeizaam Nederlands vreselijke teksten van Facebook uitspreken, komt uit een filmpje van het Rode kruis. Zie de link hieronder.

    http://www.hetdelenwaard.nl/rode-kruis-maakt-video-met-vluchtelingen/

    Groet, Simone

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s