Skyline


Skylines

Je hoeft in Dordt niet eens zo héél hoog te wonen om Rotterdam te zien liggen. Het is een malle afwijking van me, maar als ik bij iemand te gast ben die, waar dan ook in de Drechtsteden, in de een of andere woontoren woont, zoek ik altijd de horizon even af om Manhattan aan de Maas te kunnen ontwaren. Waarom? Tja, misschien wel omdat ik er geboren ben, want ondanks het feit dat ik als jochie van 11 al naar dit eiland kwam, heb ik toch altijd een gevoelsband met Rotjeknor gehouden. Laat er geen misverstand over bestaan… ik voel me op en top Dordtenaar (wil hier ook nooit meer weg), alleen voel ik me nog altijd een beetje een Rotterdamse Dordtenaar. Dat kán ook niet anders, want de Maasstad heeft me deels gevormd: mijn aller-eerste singletje (Little B van The Shadows) kocht ik bij Ter Meulen, mijn eerste voetbalschoenen bij Eddy P.G. en ook al heb ik veel sympathie voor FC Dordrecht, mijn hart slaat pas écht op hol als Feyenoord scoort.
Wat ik het allermooiste aan Rotterdam vind is de hoogbouw… mij kan het allemaal niet hoog genoeg zijn. Ik schrijf dit naar aanleiding van het feit dat er op de zuidzijde van de Wilhelminapier straks twee enorme woontorens gaan verrijzen, die samen ‘de Sax’ gaan heten. De hoogste daarvan steekt straks maar liefst 150 de lucht in en vanuit Dordt gaan we die straks héél goed zien. Ik vind dat leuk.
Maar nu de ‘twist’ in mijn column. Wil ik dan ook méér hoogbouw in (en nabij) de Dordtse binnenstad? Nee joh… liever niet. Ik vind de kracht van mijn stad nou juist dat we zo’n prachtige, on-Rotterdamse skyline hebben, waarin de Grote Kerk en de Zwijndrechtse brug zo’n prominente plek innemen. Die kerk (ik heb het nu louter over het gebouw hoor) moet ‘baas’ blijven en zelfs die ‘lousy’ 27,5 meter van dat voorgenomen Van Pelt-gedrocht op de Spuiboulevard vind ik persoonlijk al véél te hoog voor mijn binnenstad. Laat Dordt gewoon Dordt blijven en Rotterdam… eh, de aller-mafste buitenwijk van Dordt.

Advertenties