GLD


GLDDe kleuterschool en de twee basisscholen uit mijn jeugd gingen al lang geleden tegen de vlakte en eerlijk gezegd doet me dat nog altijd weinig. Het zijn maar stenen toch?
Nu maakt de slopershamer straks ook een einde aan mijn middelbare school en laat dát me nou juist wél aan het hart gaan. Waarom? Tja, dat vraag ik me eigenlijk ook af. Ik was zeker geen voorbeeldige leerling (zeg maar gerust een luie donder) en kon er aanvankelijk ook écht niet met álle docenten opschieten. Ook heb ik er op het binnenplein herhaaldelijk peuken en snoeppapiertjes lopen wegprikken, want dat was de vaste verzuimstraf aldaar. Wat ik wél weet is dat ik veel mooie herinneringen heb liggen in dat enorme gebouw van het Gemeentelijk Lyceum Dordrecht (Wij spraken van gé-el-dé) aan de Noordendijk en op de een of andere manier heb ik nog altijd een warm en ook een trots gevoel als ik er, ja ook vandaag de dag nog, langs rijdt. ,,Kijk, kinders… dáár zat papa op school.’’
Een warm en trots gevoel dus; warm vanwege het feit dat ik me er, na een aarzelend beginjaar, al snel hélemaal thuis voelde en trots vanwege het feit dat ik daar mijn eerste heuse diploma behaalde, terwijl ik, toen ik de veilige basisschool verliet, toch echt zeker wist dat zoiets voor mijn persoontje niet was weggelegd. Dat ging ook zeker niet van een leien dakje, want mijn verblijf is er destijds meermalen wegens gebrek aan succes geprolongeerd en sommige jonge leraren spraken met, tegen het einde van mijn schooltijd, nog nét niet met meneer aan.
En misschien gek hoor, maar wat ik het aller-meest zal missen is dat stenen ‘bordes’ voor de deur, waar ik vele uren doelloos heb rondgehangen met schoolgenoten van wie ik er vandaag de dag nog altijd drie tot mijn beste vrienden reken. Op dat vermaledijde trappetje, waar ook veel ‘verkeringen’ begonnen en weer beëindigd werden, heb ik helaas ook leren roken. Ja, ik heb veel geleerd op het GLD, maar dát moet ik nu toch eindelijk eens een keer zien af te leren.

Advertenties