Weggeefkast


weggeefkastHij is weg… die weggeefkast aan het Vrieseplein. Ben ik daar rouwig om? Is de buurt daar rouwig om? Ik denk het niet, want het ding was eigenlijk al héél lang geen weggeefkast meer, maar een dumpplek voor Dordtenaren die goedkoop (nou ja, zeg maar gerust gratis) van hun ouwe rotzooi af wilden. Toch heb ik er wel gemengde gevoelens over, want aanvankelijk wérkte het systeem echt en was het bevredigend om te constateren dat je gebruikte spullen daadwerkelijk een tweede leven kregen. Toen ik er, een wintertje of twee geleden, een ouwe jas en wat truien neerlegde was ik oprecht blij met het feit dat ik daar, diezelfde avond nog, een paar daklozen mee zag rondlopen… sterker nog ik heb mijn ouwe jas de afgelopen jaren héél vaak op het Vrieseplein zien zitten en het stemde me tevreden dat de dakloze oude man die hem droeg er warmpjes bij zat. Wat ik óók leuk vond is dat er, door die kast, een soort economisch mini-systeempje begon te ontstaan. Zo schreef ik al eens eerder over een ouwe, maar nog prima functionerende sapcentrifuge die ik er had neergezet. Vanuit mijn werkkamer, met uitzicht op het Vrieseplein, zag ik dat oranje ding meermalen van hand tot hand gaan. Later die dag werd datzelfde apparaat mij, door een zwerver, aangeboden voor een luttele drie euro. Ik kocht mijn eigen sapcentrifuge dus weer terug, zette hem vervolgens wederom in de weggeefkast en zag de man die mij het apparaat verkocht had er ’s avonds weer vrolijk mee rondhuppelen. Misschien heeft de slimmerik er nogmaals wat eurootjes aan verdiend… ik zal het nooit weten, maar het was mooi om te zien hoe die ouwe sinaasappelpers in de loop van één dag meermalen tot financiële transacties leidde.
Helaas begon half Dordt al snel door te krijgen dat zo’n weggeefkast ook een prima plek is om je ouwe rotzooi te dumpen. Ik zag er op den duur stoelen met drie poten, half verbrande bankstellen, een ouwe versnellingsbak van een auto en zelfs een dakgoot liggen. De weggeefkast was een weggooikast geworden. Jammer.

Advertenties