Afscheid


oudere vrouw met rollator (1)Het is januari 2017 en ik kom Antoinette bij toeval tegen als ik mijn auto op de Noordendijk parkeer voor een wandeling met Blafmans. ,,Ik loop een stukje met je op, als je niet al te veel haast hebt tenminste, want sinds ik die rollator heb gaat het niet meer zo snel.’’ Antoinette, ze moet nu ver in de zeventig zijn, leerde ik kennen in 1987, toen ik mijn eerste auto, een tomaatrode Eend, van haar kocht en sindsdien bleven onze wegen elkaar in het dorp dat binnenstad heet, voortdurend prettig kruisen.
Ze leefde destijds, samen met een rijk heerschap, in een prachtig pand aan de Nieuwe Haven en nu woont ze, na wat ze zelf haar ‘happy downfall’ noemt, alweer jaren in een flatje ‘onder’ de Noordendijk. ,,Hij had me na twintig jaar huwelijk ingeruild voor een jonger modelletje en ook al had ik ongetwijfeld recht op een karrenvracht aan alimentatie, ik was te trots om de rest van mijn leven op zijn zak te teren. Dus ben ik weer les gaan geven op de school waar ik voor mijn huwelijk ook al werkte en dat heb ik tot mijn pensioen kunnen volhouden. De welvaart, eigenlijk ZIJN welvaart, waar ik 20 jaar lang van heb mogen meegenieten, heb ik geen seconde gemist. Wat ik nu heb? Ach… een eenvoudige flatwoning en een bescheiden pensioentje, maar wél allemaal zelf verdiend.’’
Toen we, ter hoogte van de Amaliabrug zwijgend stonden te genieten van een lage winterzon deelde ze onverwachts een verbale dreun uit. ,,Weet je, er is onlangs Alzheimer bij me geconstateerd en het zou kunnen dat ik je bij een volgende ontmoeting niet meer herken. Misschien valt het mee hoor, als we elkaar weer treffen, maar sinds ik het weet neem ik altijd van al mijn vrienden en kennissen heel bewust afscheid. Dat doe ik bij jou nu dus ook. Ik vond het prettig je gekend te hebben.’’
Gisteren, precies een jaar na die laatste ontmoeting, passeerden we elkaar op de Wantijdijk. Mijn enthousiaste begroeting werd beantwoord met een lege blik, die me pijnlijk door de ziel sneed.

Advertenties

2 comments

  1. Kees ik heb dit van zeer nabij met mijn moeder meegemaakt, mijn moeder was èèn van 13 kinderen, 12 hiervan waaronder mijn moeder kregen op latere leeftijd dementie.Toen ik een jaar geleden getroffen werd door een herseninfarct was dementie ook mijn grootste angst, gelukkig heeft de neuroloog mij na zeer uitgebreide testen gerust kunnen stellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s