Lul-niet-lolly


lollyLeuk hoor, zo’n lul-niet-lolly. Wat dat is? Nou simpel, da’s een lolly waar ‘lul niet’ of ‘Sssst!’op staat en die kun je demonstratief overhandigen aan notoire kletskousen die zichzelf kennelijk belangrijker vinden dan de act op het podium. Bibelot, dat de laatste jaren steeds vaker met dit probleem geconfronteerd wordt, heeft deze lolly (in navolging van Het Paard in Den Haag) nu in de strijd gegooid om lawaaiige lulhannessen op enigszins humoristische hun plek te zetten. Ik ben trouwens benieuwd hoe de ‘ontvangers’ daar straks op gaan reageren. ,,Hier gast… een lolly, speciaal voor jou. Hé wat aardig. Waar heb ik dat aan verdiend? Eh… aan het feit dat je nu al een kwartier lang ongegeneerd door een prachtig optreden heen staat te ouwezeikhoeren van een band die ik héél graag wil horen. Kortom, muil dicht, likken en luisteren.’’
Geïnspireerd door de lul-niet-lolly beraam ik me momenteel op de introductie van soortgelijke producten. Die zouden, wat mij betreft, speciaal geproduceerd kunnen worden voor plekken en situaties waar óók nog wel eens wat al te zinloos gezemeld wordt. Voor raadsleden die hun spreektijd vooral vullen met overbodige herhalingen en opentrappen van reeds openstaande deuren moeten er in de raadszaal zakjes met ‘Kom-effe-tot-je-punt-pindas’ klaar liggen’(mag óók mee gegooid worden), bioscoopbezoekers met knisperende chipszakjes en een ernstige neiging tot luidruchtig gefluister tijdens dialogen in de film trakteer ik met alle liefde op een lekker flesje ‘Kop-dicht-cola’ en halve zolen die bij branden en ongelukken de geüniformeerde ‘hulptroepen’ in de weg lopen omdat ze niks van het spektakel willen missen zouden, door een speciaal daarvoor aangestelde stadswacht moeten worden voorzien van een zakje ‘flikker-nou-maar-op-drop’ met daarop de tekst ‘Je staat in de weg, leegschedel.’’
Die lul-niet-lolly doet me overigens denken aan een restaurant dat vroeger aan de Singel gevestigd was. Als ik daar, met een gezelschap praatgrage collega’s, na een maaltijd te lang bleef hangen, kwam de ober altijd vet grijnzend naar onze tafel en zei dan: ,,Zo heren, hier heb ik voor jullie nog een bakkie heerlijke oprotkoffie van het huis? Gaan wij alvast afwassen.’’
Het werkte altijd en zonder chagrijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s