Gé-El-Dé


GLD sloopEn nu is ‘ie écht weg, mijn ouwe middelbare school. Ik heb er destijds wat langer rondgelopen dan strikt noodzakelijk was, maar heb daar in retrospectief allerminst spijt van. Nog altijd denk ik met plezier terug aan mijn tijd op die immense en soms wat chaotisch functionerende ‘opleidingsfabriek’, waar zóveel kon en zóveel mocht. Het Gemeentelijk Lyceum Dordrecht in ‘the seventies’ (wij spraken van Gé-El-Dé) was een bijzondere school waar óók ‘het leven’ op het lesprogramma stond. Zó heb ik dat althans ervaren, al moest ik in het eerste jaar (dat ik dus twee keer deed) wél even wennen aan het feit dat ik hier zélf moest leren denken en plannen. Want dát is wat ik me vooral herinner van het GLD: er kon en mocht veel en van alles, maar ondertussen moest je er wél voor zorgen je zaakjes op orde te hebben, ofwel… ga lekker je gang, wees vooral jezelf, vergeet ook niet om plezier te hebben, maar kom beslagen ten ijs op die momenten die er toe doen. Dat is de boodschap die ik onthouden heb en waar ik later (in mijn vervolgopleiding en in mijn werk) mijn voordeel mee deed. Ik herinner me mijn GLD-jaren verder vooral in broeken met wijde pijpen, in puntschoenen, in ‘drummetjes’ draaien op het bordes, in kekke Puchs met hoge stuurtjes, in verchroomde en opgevoerde buikschuivers van klasgenoten die ‘in de polder’ woonden, in mooie avonden met ‘Living Blues’ en Massada, in héél veel meelullen (jawel, we hadden ‘inspraak’) over zaken waar we eigenlijk geen verstand van hadden, in potjes voetbal en basketbal op het scherpst van de snede, in docenten die zeiden waar het op stond (Hé lamlul, ga nou eens wat doen joh!’), in filmavonden (Turks Fruit) en literatuurlijsten (liever géén Turks Fruit) en in vriendschappen die nog altijd voortduren.
Als ik terugkijk op mijn jaren aan de Noordendijk ben ik vooral dankbaar dat ik er deel van mocht uitmaken. ‘All things must pass’ zong ooit George Harrison en dat zijn ware woorden natuurlijk, maar die (letterlijke) puinzooi aan de Noordendijk stemt me tóch een beetje weemoedig.

Advertenties

One comment

  1. Veel herinneringen, maar lang niet allemaal positief. Het gepest vanwege mijn Sliedrechtse dialect (snel afgeleerd), de schoolreis naar Vught en de eerste glimp van meisjesborsten van Riet K., Ze Hawks, 8 witte boterhammen met speculaas van Wim W., de volgens de rector te lange DGLC sjaal, de kunstboekjes die ik van Nekkie kreeg, de schuddebuiklach van Van Wijk, het volgekalkte bord van Wijdeveld, de 1 voor scheikunde van Mulder, ‘Nieboer, poten van het podium’ van Kloosterman, de 9 voor geschiedenis van Buurman, de blazers van de gymnasiumjongens, de koetsen en luciferdoosje van Open het dorp, ‘dat haar moet eraf, hè’ en ‘daar ga je nog spijt van krijgen (HBS niet afgemaakt) van Vijlbrief, 10 dagen in 4A zonder boeken of huiswerk maken, voor ik zeker wist dat ik naar de academie kon, de melodieuze herhalingen van Verheij, de rij vetkuivenkammers in de jongens wc’s voor de bel ging, de toneelstukken van Moliëre en Büchner, met live muziek (onuitwisbare indruk), mijn ontwerp voor het omslag van de schoolkrant, de pauzes in het Wantijpark met Teepe en Vet, de bal in mijn schaamstreek, de hockeystick van Bas V.. Van die dingen…
    Toch jammer dat íe weg is, maar ik kan er niet echt mee zitten. Dubbel gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s