Moederwijk


winkelcentrum SterrenburgOp het moment dat ik dit schrijf is het één dag na het overlijden van mijn moeder. U begrijpt hopelijk dat ik dus even geen zin heb om het vandaag over welke nieuwsgebeurtenis dan ook te hebben, aangezien er voor mij momenteel slechts één ‘gebeurtenis’ centraal staat. En ja, ik had er voor kunnen kiezen een dagje over te slaan, maar tijdens het schrijven van mijn toespraakje voor de uitvaartplechtigheid kwam ik tot een grappige conclusie, namelijk dat mijn moeder eigenlijk meer Sterrenburgse dan Dordtse was. Zij behoorde namelijk tot de eerste generatie die, in ons geval vanuit Rotjeknor,  beginjaren zeventig als het ware ‘afdaalde’ (geografisch gezien dan) naar dit destijds nog nauwelijks ontgonnen stukje Dordt en die een sterkere band opbouwde met die pionierswijk Sterrenburg dan met die mooie ouwe stad waar ‘we’ formeel gezien onderdeel van uitmaakten. Die stad lag namelijk ‘heul’ ver weg, want er was nog geen Rondweg en dus kwam je daar nauwelijks. De dagelijkse boodschappen werden gehaald in een verzameling houten keten op loopafstand en ons schoolgebouw (een eveneens houten filiaal van basisschool De Kosmos) stond in onze eigen straat, waar nog nauwelijks trottoirs lagen en waar de lantaarnpalen schaars waren. In die houten keetjes – de voorloper van wat nu Winkelcentrum Sterrenburg is – zat trouwens ook een bieb (met veel stripboeken), de bladenman bracht wekelijks de Pep en de Donald Duck en voor een kind was dat alles bij elkaar ruimschoots voldoende voor een onbekommerde jeugd met vooral héél veel ruimte om te voetballen en te ravotten op en  rond de bouwstellingen en fundamenten van de in aanbouw zijnde flatgebouwen die vandaag de dag zo karakteristiek voor de wijk zijn. Mijn moeder hield van Sterrenburg en die liefde bleven we delen, ook lang nadat ik het ouderlijk huis ‘verruilde’ voor een plekkie in de binnenstad. Mijn afscheid van haar is voor mij ook een beetje een afscheid van de wijk waar ik opgroeide… mijn ‘moederwijk.’ Ik denk dat ik mijn wekelijkse boodschappen maar eens een tijdje in Sterrenburg ga doen. Een nieuwe lente zonder ma wordt al lastig zat.

Afbeelding: Noodwinkels op het Dalmeijerplein in Sterrenburg (1973)

4 comments

  1. Afscheid nemen is niet zo leuk, het huis leeg maken nog minder want je komt spullen tegen die je wil houden maar dat gaat niet altijd. Het is een lange weg opruimen verdrietig zijn het gemist. Je moet je sterk houden, er komt zoveel bij kijken met een verlies.

  2. Mooi Kees, exact zoals het was
    met daarna sterrenburg 1 2 en 3
    met nooit meer herhaalde kubuswoningen
    met veel Rotterdamse import

    mooi man en heel veel sterkte

Laat een reactie achter op Wim Jilleba Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s