Nagenoeg elke ochtend of middag, als ik met Blafmans langs de rivieroevers wandel, zie ik ze: auto’s, vrachtwagens, fietsers, allemaal als mieren op weg naar hun bestemming. De Papendrechtse brug (officieel Merwedebrug geheten) is hun trouwe metgezel… een poort naar de andere kant van de rivier. Maar volgend jaar zwaait hij tijdelijk af. Negen maanden lang geen verkeer; veertien maanden zelfs  voor schepen die de hoogte in gaan. Het wordt een slopende, slepende renovatie.
 Maar hier komt de frustratie: het had helemaal niet zo lang hoeven duren. Dat dit nu een monsteroperatie moet worden, ligt niet aan de brug zelf, maar aan het feit dat Rijkswaterstaat pas in actie komt nu de problemen onvermijdelijk groot geworden zijn. Want laten we eerlijk zijn: de brug kraakt al jaren onder de last van het verkeer, als een oude stoel die je net te vaak achterover hebt laten leunen. De haperende mechaniek, de stroef lopende delen… signalen die al héél lang riepen om een serieuze ingreep.
 En toch werd het genegeerd. Misschien uit financiële voorzichtigheid… misschien uit bureaucratische traagheid, maar stel je eens voor dat Rijkswaterstaat gewoon op tijd had ingegrepen, namelijk toen de eerste waarschuwingen zich (vele jaren geleden al) aandienden. Dan had dit geen slopende hersteloperatie van negen maanden hoeven zijn, maar een gestroomlijnde renovatie, verdeeld over kortere periodes, met minder ingrijpende afsluitingen.
 Nu is het te laat voor ‘had ik maar.’De brug wordt eindelijk aangepakt, maar tegen welke prijs? Lange omwegen, vertragingen en vooral heel veel frustraties. 
 Ooit opperde voormalig burgemeester Brok het idee om de brug in de nabije toekomst te vervangen door een tunnel? Toegegeven, daar kleven ook nadelen aan, want door die tunnel mogen dan (net als door de Drechttunnel) geen gevaarlijke stoffen vervoerd worden en dus zal de huidige brug, specifiek voor dát verkeer, dan natuurlijk gehandhaafd moeten blijven. Peperduur grapje ook… dat zéker, maar wel een met voordelen voor zowel weg- als scheepvaartverkeer.