Vrijdagavond. NL‑Alert. Er zou wellicht een E.coli‑bacterie in het drinkwater kunnen zitten. Die simpele waarschuwing was genoeg om Dordrecht, Zwijndrecht en Ambacht binnen tien minuten te veranderen in een regionale spin‑off van The Walking Dead. Nee, niet omdat er ineens zombies over de Voorstraat liepen, maar omdat de schappen met flessenwater sneller leeg waren dan de koelkast van een studentenhuis na een introductieweek.
Het advies was onthutsend eenvoudig: kook je kraanwater drie minuten. Drie. Je hoefde dus geen  bunker te bouwen, geen noodaggregaat aan te schaffen en geen geiten leren te melken, maar gewoon een pannetje op het vuur te zetten. No big deal.
En toch veranderde een aanzienlijk deel van de bevolking als bij toverslag in bloeddorstige hamsters met een pinpas en messiascomplex. Supermarkten werden bestormd alsof Mad Max persoonlijk het drinkwaternet had gesaboteerd en alleen de laatste sixpack Spa Blauw scheidde ons nog van een bestaan als postapocalyptische holbewoners.
En dan waren er natuurlijk ook nog de welbekende toetsenbordepidemiologen. Op sociale media bleek half Zuid-Holland ineens misselijk, duizelig, uitgedroogd en opvallend deskundig. Evides zou alles hebben verzwegen. Sommigen waren zelfs al ziek vóór het NL-Alert verscheen, een medisch wonder dat onmiddellijk thuishoort in een wetenschappelijk tijdschrift. Er werd gespeculeerd, gesuggereerd en gejammerd alsof Netflix een nieuwe serie had aangekondigd: Evides: The Cover-Up, seizoen één.
En toen kwam de schaamtevolle anticlimax: uit aanvullend onderzoek bleek dat er géén bacterie in het drinkwater zat. Het kookadvies kon de prullenbak in. Het waterbleek al die tijd gewoon veilig geweest te zijn.
Wat overbleef, was een pijnlijk leerzaam inkijkje in de menselijke natuur. We denken graag dat beschaving draait om democratie, cultuur en verheven waarden. Maar nee hoor: beschaving is een volle supermarkt en een werkende kraan. Haal één van die twee weg en binnen een kwartier staan we elkaar met winkelwagentjes, volgeladen met Spa Blauw, naar het leven.
Misschien is dat soort egoïsme eigenlijk de engste besmetting van allemaal.