Sommige discussies zijn in Dordrecht al zou oud als de weg naar Willemsdorp. Die over het nachtleven – of beter gezegd, het gebrek daaraan – is er zo eentje. Om de paar jaar laait ‘Het Grote Verlangen’ weer op: jongeren willen een plek waar je kunt dansen, flirten en zweten en pas naar buiten rolt als bakkers alweer open zijn. En natuurlijk gun ik ze dat oprecht. Feit is echter dat een verlanglijstje geen businessplan is.
Ik kan me trouwens niet herinneren dat Dordrecht ooit een bruisende uitgaansstad is geweest. Natuurlijk, vroeger bleef je tot diep in de nacht hangen in het Dolhuis. En als je daarna nóg geen zin had om naar huis te gaan, belandde je hooguit nog in een of andere aftandse kroeg, waar nog wat half aangeschoten types op een plakkerige barkruk hingen. Veel spannender werd het hier niet.
Dat Rotterdam en Breda (ook toen al) lonkten, komt niet alleen doordat daar meer cafés en clubs zijn. Het geheim heet studenten. Ieder studiejaar spoelt daar weer een nieuwe lichting twintigers aan die wil feesten alsof er geen maandag bestaat. Dordt heeft die motor eenvoudigweg niet.
Onze stad telt ruim 120.000 inwoners, waarvan inmiddels meer dan twintig procent 65-plus is. De groep waar een nachtleven het vooral van moet hebben – pakweg 18 tot 30 jaar – vormt nog geen vijftien procent van de bevolking. Dat is een rekenkundig gegeven waar potentiële nachtclubondernemers al bij voorbaat voor terugdeinzen.
Daar komt nog bij dat uitgaan voor veel jongeren peperduur is geworden. Een paar drankjes, een hapje en een taxi naar huis, en je bent zowat een halve werkweek aan salaris kwijt.
Begrijp me niet verkeerd… ik hoop van harte dat hier ooit een geweldige dansclub voor jeugdige Dordtenaren komt. Alleen vermoed ik dat de grootste ‘obstakels’ momenteel niet Rotterdam en Breda zijn, maar de simpele cijfers. Die laten zich, helaas voor de jeugdige nachtbrakers onder ons, niet wegdansen.