Nederland was ooit een trots bruggenland. Vandaag de dag zijn we vooral een omleidingsland. Neem nou de Merwedebrug. Nee, niet die bij Gorinchem… Die andere. U kent hem als de Papendrechtse brug, maar officieel dragen beide bruggen dezelfde naam. Die bij ons is de komende negen maanden dicht en over die andere (bij Gorcum dus) mogen nu geen vrachtwagens meer rijden omdat het staal daar minder sterk blijkt dan gedacht. Onze infrastructuur vertoont trekjes van een derdehands Fiat: pas bij de APK ontdek je dat het chassis eigenlijk uit Liga bestaat.
Maar er is meer. Over de Zwijndrechtse brug – eveneens ‘pensionado’ – mag momenteel óók geen zwaar verkeer meer rijden wegens ernstige betonrot en materiaalmoeheid. Dat mag pas weer ná de renovatie die in 2030 begint. Tegen die tijd gaat ook de Van Brienenoordbrug – de drukste brug van Nederland – op de schop en dat project gaat jaren duren.
Ach ja, waarom zou je één verkeersader tegelijk dichtgooien als je ook een complete bloedsomloop kunt dichtknijpen? Ik heb trouwens oprecht medelijden met vrachtwagenchauffeurs. Hun tachograaf registreert allang geen rijtijden meer, maar wachttijden. Ze rijden niet van Rotterdam naar Venlo. Ze hoppen van file naar file. Straks krijgen ze geen wegenkaart meer van de baas, maar een abonnement op Netflix.
Hoe het allemaal zover heeft kunnen komen? Tja… decennialang was onderhoud politiek ongeveer even sexy als een rioolinspectie. Een nieuwe rotonde? Fotomoment. Een groen speelpleintje? Feestelijke opening. Maar een stalen draagconstructie vervangen? Nee, daar valt geen politiek gewin mee te behalen. En dus werd het uitgesteld. Nog een jaartje. Nog een kabinetsperiode. Nog een begroting.
Totdat overmorgen ineens vandaag bleek te zijn.
Vroeger lachten we om landen waar bruggen spontaan dichtgingen omdat niemand ze had onderhouden. Nu zijn wij dat land. Alleen noemen we het geen achterstallig onderhoud, maar eh… een ‘mobiliteitsopgave’. Dat klinkt zóveel daadkrachtiger.
Gevolg voor Dordt: we beginnen weer ouderwets op een eiland te lijken.