Hij is zo’n onverwoestbare Dordtenaar die je herkent uit duizenden. Jaartje of zeventig, zongebruind gezicht, spierwitte snor, korte mouwen en witte sokken in blauwe bootschoenen. „Ik bestel net een biertje”, zegt hij. „Wil je d’r ook een?”
Terwijl ik aanschuif aan op het terras aan het Groothoofd kijkt Hans me met bedenkelijke blik aan omdat ik een nul-punt-nulletje bestel. Voor ons glijden schepen in gestaag tempo voorbij en schitteren drie rivieren in mild avondlicht. De pensionado naast me oogt als iemand die nergens meer heen hoeft.
„Weet je wat ik nou niet begrijp?” zegt hij. „Dat iedereen dit weekend weer massaal naar het zuiden trekt. Zwarte Zaterdag heet dat. Ik deed daar vroeger zelf ook aan mee. Nu ben ik vooral opgelucht dat ik dat hele circus aan me voorbij kan laten gaan. Mijn favoriete vakantiebestemming is tegenwoordig mijn eigenste eiland. En dan vooral deze plek.”
Het bier is inmiddels gearriveerd en Hans vervolgt zijn verhaal.
„Vanmorgen zag ik ze weer op het ochtendjournaal. Rijen auto’s met dakkoffers, caravans en fietsen op autodaken of achterop hun sleurhutten. Hele volksstammen die denken dat geluk pas begint voorbij Lyon, terwijl je hier een heerlijk terras hebt waar de zon gratis schijnt en niemand je ligbed inpikt.
En dan die ellende onderweg. Files op de Route du Soleil, tolpoortjes waar je betaalt om stil te staan, je auto die verandert in een rijdende airfryer en kinderen die bij ’s-Gravendeel al krijsen dat ze doodgaan van de dorst. O ja, en dan heb ik het nog niet eens over die bosbranden. Wegen dicht, rook boven de snelweg en afgebrande campings.’’
Hans neemt nog een slok en zegt: „Weet je? Ik kwam er pas met het vorderen der jaren achter hoe simpel het leven eigenlijk is: als je ergens zit en je wilt er niet weg, dan ben je precies op de juiste plek. Niks mis hoor, met vakantie, maar eh… thuis is ook een bestemming.”