Playstation-moorden: hoe zou het met die agenten gaan?


plt‘Van twee personen die we aantroffen was het duidelijk dat ze al dood waren. Een derde persoon, dat was het 16-jarige meisje, haalde ondanks een schotwond in het hoofd, nog adem. We waren inmiddels met vier collega’s in het pand en we besloten om het nog levende slachtoffer bij te staan door tegen haar te praten. Ook maakten we de hal vrij voor de ambulancemedewerkers zodat zij er makkelijk bij konden.’
Het is misschien een rare afwijking van me, maar ik bewaar nog altijd, na elk interview, mijn aantekeningen. De woorden hierboven kon ik gemakkelijk terugvinden en staan me nog helder voor de geest. Ze zijn afkomstig van één van de vier Dordtse politiemensen die in 2001 als eerste aanwezig waren in de Giessenstraat. De slachtpartij die daar zojuist had plaatsgevonden zou de geschiedenis in gaan onder de naam ‘De Playstation-moorden.’ Ik kwam dat woord gisteren weer tegen in mijn krant, omdat één van de destijds tot levenslang veroordeelde daders Edwin Z. een onderzoeksbureau heeft ingeschakeld; hij vindt dat hij destijds onterecht veroordeeld is, want niet hij, maar zijn eveneens tot levenslang veroordeelde kompaan Ugur U. zou destijds de dodelijke schoten hebben afgevuurd.
Ik interviewde deze politieman enkele maanden na die bloederige affaire… niet voor de krant maar voor een (openbaar) politiejaarverslag en ik was vooral nieuwsgierig naar de gevoelens van deze, destijds nog jonge politieman. ,,Het valt mee,’’ zo vertelde hij. Ik ben die avond goed door mijn collega’s opgevangen, sliep een nacht slecht, voelde me een dag lang beroerd, maar ik denk niet dat het later nog effect zal hebben op mijn functioneren.’’
Ik heb destijds met meerdere politiemensen over deze zaak gesproken en vooral over hun zielenroerselen, want juist die ‘gevoelskant’ wilde de politie, middels dat jaarverslag, doelbewust ‘op tafel’ leggen. Volgens mij is dat destijds goed gelukt en mijn respect is er alleen maar door gegroeid. De Playstation-moorden, waarvan ik tè veel treurige details ken, laten mij nog altijd niet los. Ik ben benieuwd of en hoe deze politiemensen zich nu, dertien jaar later, over deze zaak hebben heen getild. Misschien een schone taak voor een onderzoeker?

Advertenties