‘Ik kén die angst… ik kén die wanhoop’


Profughi 100x90

Profughi 100×90

Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik in het Papendrechtse theater De Willem de prachtvoorstelling Buiten Schot Van Diederik van Vleuten zag. Die voorstelling ging over de Eerste Wereldoorlog, waar ons land, dankzij een beetje mazzel en veel onderhandelingswerk achter de schermen, listig buiten wist te blijven. Nou ja, niet helemaal, want het ‘neutrale’ Nederland werd door de strijdende partijen strategisch benut voor het onderbrengen van onder andere krijgsgevangenen en vluchtelingen. Vanuit Brabant, ja zelfs vanaf de Dordtse zuidpunt, was volcontinu het kanongebulder te horen aan de Belgische frontlinies en al snel ontstond er een lange mars van vluchtende Belgen. Maar liefst één miljoen oorlogsvluchtelingen stroomden in het najaar van 1914 ons land binnen en de Nederlanders zetten zich massaal in voor hun ontheemde zuiderburen. Na afloop van die voorstelling, ik zeg het maar eerlijk, voelde ik me best wel een beetje trots op mijn eigen ‘land van mededogen.’ Ruim veertig jaar later ving Nederland met even veel overtuiging vele tienduizenden Hongaren op, die hun leven niet zeker waren na de Russische inval in 1956. Janos, die ik lang geleden leerde kennen bij de krant waar ik ooit mijn eerste stage liep, is nu bijna 80 en was één van die vluchtelingen. Gisteren ontving ik een mailtje van hem en zijn woorden blijven door mijn hoofd spoken. ,,Ik schaam me, als Nederlander en als Hongaar… mensen vluchten voor oorlog en op onze HD-flatscreens zien we haarscherp de angst en de wanhoop in hun ogen. Ik kén die angst, ik kén die wanhoop en wat doet mijn vaderland? Het plaatst hekken. En in Nederland, het land waar ik destijds zo liefdevol ben opgevangen, hoor ik vooral gezeur over wachtlijsten voor sociale huurwoningen, over vluchtelingen die straks onze voedselbanken leeg vreten, onze banen inpikken en onze portefeuilles rollen en over ouders die hun kinderen thuis houden, omdat er in hun buurt asielzoekers worden opgevangen. Die asielzoekers zijn moslims, dus er is een grote kans op onthoofdings- en ontploffingsgevaar. Ja hoor, tuurlijk. Iedereen zeurt, iedereen is bang, maar waar is toch in hemelsnaam dat Hollandse mededogen gebleven? Wil je dat in je column zetten alsjeblieft… namens een ouwe Hongaarse vluchteling?’’

Afbeelding: Refugees: Pawns on Chessboard – Piotr Iskenderov/Voltairenet.org

Advertenties