Over Bristol, Bas, Bram, beleving en belofte…


jdwGek woord eigenlijk… negentiende-eeuwse schil. In Dordrecht hanteren we die naam veelvuldig, maar in veel andere historische Nederlandse steden worden buurten rond oude binnensteden, zelden zo betiteld en al zeker niet in de volksmond. Dit overigens met uitzondering van Nijmegen, waar ‘negentiende-eeuwse schil,’ of ‘de schil,’ net als in Dordrecht, een gevleugelde uitdrukking is. Ook in Rotterdam en Antwerpen wordt de zone rondom het oude stadshart nog wel eens als zodanig aangeduid, maar dan louter door historici, politici en ambtenaren. Inwoners gebruiken deze term daar eigenlijk nooit. Als je het begrip intikt op Google krijg je een Wiki-pagina die geheel en al over Dordt gaat, met daarop de volgende tekst: ‘De negentiende-eeuwse schil vormt de eerste uitbreiding van Dordrecht buiten haar (verdwenen) stadsmuren en loopt als een halve maan rond het oude centrum.’
Zelf woon ik precies op de scheidslijn van die twee stadsdelen, want mijn voordeur staat in het centrum en vanuit mijn achtertuin kijk ik, over het water van de Spuihaven, rechtstreeks uit op de negentiende-eeuwse schil. Daar voel je overigens niks van, want die schil is in de loop der jaren gevoelsmatig eigenlijk meer en meer bij het stadscentrum gaan horen. Vijf jaar geleden, schreef ik op deze plek over het voornemen van burgemeester en wethouders om die negentiende-eeuwse schil een meer ‘binnenstedelijke’ uitstraling te gaan verschaffen. Het college sprak ondermeer de ambitie uit dat de Stationsweg en de Johan de Wittstraat als het ware een ‘rode loper’ zouden moeten gaan vormen tussen het station en de binnenstad… zeg maar een beloftevolle entree naar het stadscentrum, met meer ruimte voor voetgangers en met meer winkels en horeca aan beide kanten. Dat is tot op heden maar mondjesmaat gelukt. Met uitzondering van het nieuwe restaurant Post in het voormalige postkantoor is deze looproute naar de binnenstad eigenlijk nog altijd niet echt ‘een beleving’ te noemen… je loopt langs Bristol, Bas en Bram richting binnenstad… dát schept nog eens verwachtingen. Nee, de wandeling van station naar stadshart, veelal gemaakt door museumgangers en citytrippers heeft een hoog B-gehalte en is nog altijd eerder een bezoeking dan een belofte.

Advertenties