‘Mijn isolement is mijn redding geworden’


tentje-300x225In een huis wil hij niet meer wonen en dus ‘verhuurt’ Pierre zijn koopwoning in de binnenstad aan twee Polen. ,,Zo lang ze maar niet te veel aandacht trekken en het netjes houden vind ik het best. Die twee scheepslassers brengen nét mijn kosten voor gas en licht op en da’s voldoende, want het huis is afbetaald en mijn pensioen toereikend.’’
Pierre woont in een legergroene tent, die hij om de andere dag, vrijwel onzichtbaar, opstelt in afgelegen stukjes Biesbosch. Hoe ik dat weet? Omdat hij mij daar gisteren uitnodigde voor een kop thee. We kwamen elkaar tegen bij een vijver in De Elzen, waar zijn hond de mijne probeerde een stok af te troggelen. Het was half droog en we konden buiten zitten onder de luifel van zijn kleine tentje, op een kwartier lopen van de vijver. Oud-onderwijzer Pierre koos voor een leven in afzondering, na een depressie als gevolg van het verlies van zijn vrouw. ,,Ik stond er ineens helemaal alleen voor en zag het niet meer zitten. Na een korte periode van opname ben ik veel gaan wandelen en die wandelingen brachten me steeds vaker en dieper De Biesbosch in. Op een dag besloot ik een tentje mee te slepen om in de natuur te pitten en dat beviel me dermate goed dat ik het ben blijven doen. Nu, drie jaar later, kom ik nog hooguit ééns per week naar de stad om te douchen, wat kleren te wassen en om boodschappen te doen. Mijn zelfgekozen isolement is mijn redding geworden en het onzichtbaar blijven voor de autoriteiten een bijna amusante dagtaak.’’
,,Maar waarom heb je mij hier dan uitgenodigd?’’ vroeg ik. ,,Ach, ik lees altijd je columns op mijn iPhone en ik dacht, het baasje van Blafmans wil vast wel een zakje hondenvoer voor me halen. Boris is er bijna doorheen en ik heb geen zin om deze week nóg eens naar de bewoonde wereld te moeten.’’ Die zak hondenvoer heb ik de volgende ochtend, volgens afspraak, onder een bruggetje gezet. ,,Je mag er best over schrijven hoor, want morgen zit ik al lang weer ergens anders.’’

Advertenties