Praten over gedoogbeleid is géén shorttrack…


wietEven trapte ik er in… ik zag ineens wel héél veel goed geklede dames en heren van middelbare leeftijd door mijn stad wandelen. Hèhè, eindelijk beginnen we op modegebied een beetje bij te trekken op dit eiland van vederlichte nylon ‘jekkies’ en grof gedraaide zware ‘sjekkies,’dacht ik nog. Maar ik dacht verkeerd. Het was gewoon bedrijfskleding, gedragen door vele tientallen burgervaders en -moeders, die zich op uitnodiging van onze eigen burgemeester Arno Brok naar Hollands oudste stad hadden laten lokken. Jawel, Dordt is tegenwoordig het middelpunt van het nationale vergaderuniversum… laat dát maar aan Brok over.
De dames en heren waren hier om, in het Energiehuis, met elkaar te vergaderen. Nee, niet over een reddingsplan van deze uiterst grieperige cultuurtempel en óók niet over hoe je een perfecte Koningsdag organiseert, maar over hele andere zaken, namelijk over legale voordeuren, illegale achterdeuren, harde en zachte handen, oogluikjes en gedoogcriteria. Simpel gezegd ging het gisteren over het Nederlandse softdrugsbeleid, of misschien wel beter gesteld, over het ‘faillissement’ daarvan. Want laten we eerlijk zijn, dat gedoogbeleid, daterend uit de jaren zeventig, ligt ernstig op apegapen en dat heeft alles te maken met het feit dat we in dit land eigenlijk nooit een harde keuze hebben durven maken. Verkoop aan de voordeur mag immers officieel nog altijd niet legaal zijn, het wordt in ons land wél oogluikend toegestaan, terwijl de inkoop via de achterdeur formeel gezien nog altijd strafbaar is. De eeuwige discussie hierover lijkt op een wedstrijd marathonschaatsen zonder finish: de aanvallend ingestelde vluchters (lees vernieuwers, met plannen over legale, door de gemeente ‘gecontroleerde’ wietteelt) mogen éven vooruit blijven voor de camera’s, maar worden uiteindelijk altijd weer door het grote grijze polderpeloton opgeslokt.
De vergadering was besloten, maar ik vrees dat er gisteren in het Energiehuis een potje marathonschaatsen plaats vond. Wél heb ik het vermoeden dat burgemeester Brok af en toe even wegdroomde naar afgelopen zondag, toen hij op de tribune zat tijdens de worldcup shorttrack in de Dordtse ijshal. ‘Een paar rondjes keihard schaatsen en dan weet iedereen gewoon precies waar ‘ie staat.’ Ik hoor het hem bijna denken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s