Een bedelende ‘Flandrien’ bij de supermarkt


flandrienIk heb het die ouwe zwerver wel eens op de man af gevraagd, maar een echt duidelijk antwoord kreeg ik nooit. ,, Ben je nou een Belg, een Zeeuw, of gewoon een Duitser met een mal accent?’’ Hij beweert Jim te heten en of hij zich die naam nou zelf heeft toegekend of niet, iedereen in zijn omgeving noemt hem zo en ik dus ook. Jim vindt mij aardig omdat ik hem nooit een sigaret weiger en zo nu en dan ook wel eens wat muntjes toeschuif. Als ik de supermarkt zonder kleingeld verlaat en hem niks kan geven, reageert hij, in tegenstelling tot een aantal van zijn lotgenoten, nooit gepikeerd maar roept hij iets van: ,,Je mag het ook overmaken hoor…’ of ‘Ik schrijf het wel op.’
Ik moet daar altijd om lachen en hij ook en samen lachen schept tóch een band.
Toen ik hem gisteren weer eens van een sigaretje voorzag raakten we in gesprek (roken heeft ook positieve kanten) over de Ronde van Vlaanderen, waaraan hij naar eigen zeggen, zelf ooit heeft deelgenomen.  ,,Ga fietsen gek,’’ luidde mijn repliek, maar Jim staarde mij bloedserieus aan. ,,Geloof het of niet, maar ik heb in de jaren zestig in alle grote Belgische wielerkoersen meegereden. Je koerste destijds voor een beker of, als je mazzel had, een radio of een wasmachine. Dat heb ik jaren gedaan al kon er niet van leven, dus kluste ik bij in de bouw. De dag dat ik van die steiger flikkerde heeft alles veranderd: ik kon niet meer fietsen, verloor mijn baan, later ook mijn vrouw en zocht mijn heil in het Antwerpse nachtleven met veel drank en drugs. Twintig jaar geleden belandde ik in Dordt… eerlijk gezegd weet ik niet eens meer precies hoe.’’
Na afloop vroeg ik hem om zijn achternaam en thuis achter mijn computertje, ontdekte ik dat Jim niet gelogen had. Hij staat er echt tussen in de uitslag, bij de eerste vijftig in de Ronde van Vlaanderen, editie 1966. Een halve eeuw geleden een held in zijn vaderland, vandaag… bedelaar bij een supermarkt in Dordt. Een koers kan raar lopen.

Advertenties