‘Ik weet het zeker… dit is een blijvertje’


bruidegomGerard gaat trouwen. Voor de vijfde keer alweer. Ik kan er niet bij zijn en dus excuseer ik me bij mijn oud-collega die zich, als gevolg van zijn eerste huwelijk en een zeer goed gevulde bankrekening al lang geleden in Vlaanderen vestigde. Die trouwpartij nabij Brasschaat, alsmede de drie huwelijksfeesten daarna (twee in Dordt, eentje in Rhoon) staan me nog helder bij, want Gerard, rijk geworden door de handel in televisieformats, pakt altijd groots uit. De glans van die bijeenkomsten schitterde meestal maar kort door, want Gerard’s huwelijken duurden nooit lang en eindigden meestal in juridische drama’s. Ik vraag me dan ook af waarom hij nu, bij zijn naar eigen zeggen ‘vijfde en finale poging’ wederom alles uit de kast haalt. ,,Het wordt een enorm spektakel op een oud boerenlandgoed met meer dan 150 gasten, een big band en een topkok in de keuken. Je weet niet wat je mist hoor,’’ vertelt hij me onder het genot van witte wijn op het terras van Willaerts. ,,Komen je exen ook?’’ vraag ik treiterend. ,,Ik hoop het niet,’’ lacht Gerard. Op mijn vorige huwelijk kwam Barbara… je weet wel, mijn derde ex,  ineens opdraven. Dat werd nog een enorme kliederboel.’’ Ik schiet in de lach. ,,Ja, dat was nog een hele toer om die gekookte rijst uit je pak te poetsen.’’
,,Ach,’’ zegt Gerard begripvol. ,,Ze was terecht boos dat ik er na zes maanden alweer met Annet vandoor ging. Het is tóch haar zus nietwaar?’’
Ik proost op Gerard’s nieuwe verovering. ,,Hoe heb je Elise eigenlijk ontmoet?’’ Gerard tuurt door zijn glas naar de avondzon: ,,Toen ik met Annet trouwde wás ik al verliefd op de ambtenaar van de burgerlijke stand. Op het moment dat ik ja zei tegen Annet, keek ik in Elise’s prachtige blauwe ogen en dacht… ik sta hier naast de verkeerde. Ach,  je wilt zo’n dag niet verpesten door nee te zeggen. Maar nu weet ik het zeker… dit is een blijvertje.’’
,,Dat mag ook wel een keer op jouw leeftijd,’’ plaag ik.
Gerard kijkt me quasi boos aan. ,,Ik ben pas 75 hoor.’’

Advertenties