Hoop


erdoganistan

Umut was mijn buurman toen ik, na het verlaten van het ouderlijk huis, mijn eerste woninkje in de Muys van Holystraat betrok. Hij werkte bij Penn en Bauduin, maar studeerde in de avonduren om tolk bij de rechtbank te kunnen worden en ik hielp hem soms met de uitspraak of schrijfwijze van moeilijke Nederlandse woorden en begrippen. Gerechtstolk wérd Umut uiteindelijk ook en omdat ik, in het verleden een tijdje als rechtbankverslaggever actief was, liepen we elkaar, óók nadat we ons ouwe straatje vaarwel hadden gezegd, nog herhaaldelijk tegen het lijf.
En nu treffen we elkaar op de markt en hebben het over zijn twee kinderen en vijf kleinkinderen die allemaal nog in Dordrecht wonen. ,,Mijn zoon is op vakantie in Mallorca en mijn dochter zit bij familie in Duitsland. Ze gaan al jaren niet meer naar Turkije en ik ben er eerlijk gezegd zelf ook al lang niet meer geweest. Ik heb nog één broer in Ankara en nog wat neven en nichten, maar die weten nauwelijks nog wie ik ben. Nee, mijn leven… en zeker dat van mijn kinderen, ligt hier, daar ben ik me al vele jaren van bewust. Dát was ook de reden dat ik hier destijds dat nieuwbouwhuis kocht.’’
Ik vraag Umut of zijn wegblijven uit Turkije iets met Erdogan te maken heeft. Hij zucht: ,,Aanvankelijk niet, maar momenteel toch wel degelijk omdat ik hem niet vertrouw. Toegegeven, hij heeft de mensen destijds een gevoel van trots gegeven en ook economisch ging het Turkije voor de wind. Om die reden heeft hij veel aanhang onder jongeren, maar een democraat was hij eigenlijk nooit. Hij is een man die geen tegenspraak duldt en al vóór die staatsgreep nam hij de vlucht vooruit, door tegenstanders en critici de mond te snoeren. Ik ben geen Gülen-aanhanger, maar als je vandaag de dag hardop kritiek uit, dan ben je anti-Erdogan en word je, ja zelfs in Nederland, genegeerd of bedreigd. Ik begrijp dat je mijn verhaal in je column gaat zetten, maar verander dan wel alsjeblieft mijn naam. Doe maar Umut. Weet je waarom? Dat betekent hoop.’’

Advertenties