Stukkie


kees-thies-550-resizedVan een krant kun je van alles vinden en zo hoort het ook. Niet zelden komt op het terras het onderwerp ‘oh ja joh? Werk jij bij de krant?’ ter sprake en dan blijkt dat dit land niet alleen miljoenen bondscoaches, maar minstens zoveel hoofdredacteuren telt. ,,In at AD van jou staat veel te veel misdaad. Dat scoort zeker lekker,’’ hoor ik vaak roepen. ,,Jouw krant brengt te veel shownieuws. Wat kan mij het nou schelen dat Gordon weer een nieuw kapsel, een nieuw vriendje of een nieuwe ziekte heeft.’’ En oh ja, als zich ergens een aanslag of een andere ramp afspeelt weet die ouwe relnicht, als door een speling van het lot, altijd weer nét de dans te ontspringen: was ‘ie eigenlijk van plan naar Nice te gaan, besloten ‘ie gelukkig nét op tijd om ehh… niet te gaan .’’
Die kroegtafelanalyse gaat meestal wel een avondje door: tè veel sport, vindt de buurvrouw, te weinig waterpolo, vindt een waterpoloër en tè veel Dordt, vindt een Papendrechter. Oh ja, onlangs kreeg ik het verwijt dat AD De Dordtenaar de Volkskrant niet is. ,Klopt,’’ luidde mijn reactie. ,,Er is al een Volkskrant, namelijk de Volkskrant, dus waarom zouden wij de Volkskrant zijn? Daar hebben we namelijk de Volkskrant voor.’’ Mijn reactie werd niet begrepen. Eigenlijk doe je het nooit goed als krantenmaker, maar dat ben ik inmiddels wel gewend. In het geval van mijn columns krijg ik meer reacties op wat ik niet schrijf dan op wat ik wél schrijf. Zo is er een lezer die vindt dat ‘zijn’ Alblasserdam in mijn columns te weinig aan bod komt en een andere lezer wil dat ik meer aandacht aan Moerdijk schenk: ,,Dat ligt vlak om de hoek en je doet er nooit wat mee.’’ Zaterdag schreef iemand mij dat de haringtest niet klopt: ,,Daar zit al jaren een luchtje aan… dáár zou je nou eens een stukkie over moeten schrijven.’’
Gisteren kreeg ik een mailtje met de kritiek dat ik in mijn columns nou nooit eens de aandacht vestig op de mensenrechtensituatie in Zuid-Kirgizië. Nou… bij deze dan.

Advertenties