Achteraf


ghdKent u dat gevoel… dat u al van kilometers afstand ziet aankomen dat het gegarandeerd foute boel wordt? Iemand koopt een Griekse spits, een Chinese Jeep of een Koreaanse Rolex; een Zeeuwse Ajacied met de uitstraling van een natte zandbank wordt bondscoach, een narcistisch actreuteltje met huiloogjes gaat columns schrijven over de échte wereld, een zichzelf overschreeuwend ADHD’ertje met een matrozenmutsje wordt lijsttrekker van PVV-light (nieuw recept, nu zonder waterstofperoxide) en Beau van Erven Doorns gaat een nieuw programma presenteren. Kortom, je ziet het voor je ogen gebeuren, je hebt het rampscenario helder voor ogen, je roept nog iets in de trant van ‘Pas op!’ of ‘Kijk uit!’ maar je weet eigenlijk al dat waarschuwen volstrekt zinloos is. Als eiland-columnist word ik nog wel eens wakker met zo’n Groundhog Day-gevoel: ik zag opportunisten een Energiehuis op drijfzand bouwen, vreesde openlijk dat een halfslachtig aangepakt Statenplein nooit een fijn plein zou worden, was altijd al wantrouwig  jegens die chemische fabriek waar veiligheid mij ál te opzichtig als religie ‘toegepredikt’ werd, vond géén bioscoop helemaal niks, maar twee wellicht eentje teveel, observeerde hoe een gemeentebestuur wel erg gretig door de knieën ging voor een megalomane Noach, voorspelde de vergetelheid van postkantoorschaduwen op het Achterom (weggegooid geld) en opperde dat een gat in een brug niet zo’n goed idee is… voor een eh… brug. Is deze column dan een ‘Had dan toch beter naar de columnist geluisterd-column?’Nee hoor… als columnist, en dat ben ik me zéér bewust, heb je altijd het voordeel dat je een proces, achterover leunend vanuit je bureaustoel, met terugwerkende kracht kunt evalueren en fileren en dus zwaai ik vanaf deze plek het liefst zo weinig mogelijk met het ‘I told you so-vingertje.’ Achteraf is het immers altijd makkelijk praten. Toen ik eens in een Britse pub op het toilet zat en om me heen keek of er nog ergens iets te lezen viel, zag ik op het zeepapparaatje het volgende, in chroom gegraveerde keurmerk staan. ‘Dit product is goedgekeurd door de Britse overheid.’ Met een dikke viltstift had iemand daar onder geschreven. ‘So was the Titanic!’

Advertenties