Lasogen


hate-christmasDe route, vol met kraampjes, heeft ze zowel op vrijdag, zaterdag als op zondag, minstens drie keer afgelegd. ,,Nee, dat is niet saai, want je ziet elke keer weer andere dingen.’’
De jaarlijkse Kerstmarkt in Dordrecht, lijkt wel speciaal voor Margaret te zijn uitgevonden. Ik kom mijn oude, maar nog altijd kwieke ex-buurvrouw (ze is al ver over de 80) tegen op de Wolwevershaven, waar ze zojuist is gaan zitten op haar met kerstverlichting versierde rollator. ,,Die batterijtjes gaan best lang mee hoor,’’ zeg ze. ,,Maar voor alle zekerheid heb ik altijd wel een reservesetje bij me.’’
Als ik haar vraag waar haar echtgenoot is, kijkt ze me bijna verontwaardigd aan. ,,Die ouwe zemelaar neem ik écht niet meer mee hoor. Hij loopt alleen maar te klagen dat het te koud of te nat is en als ik ergens op m’n gemak wat spulletjes wil bekijken, hoor ik hem altijd mopperen dat we al genoeg kerstklerezooi in huis hebben. Nee, ik loop hier het liefst in m’n eentje, dan hoef ik ook geen rekening met ‘m te houden en hij niet met mij. Toen Visser nog open was stalde ik hem dáár altijd en dat vond hij best, maar nu heb ik gezegd, blijf jij maar lekker thuis … ga darten kijken of zo, maar laat mij m’n gang gaan.’’ Trots toont Margaret mij haar nieuwe kerstaanwinsten, waaronder een pluchen rendier met een rooie neus. Als ze daarop drukt begint het beest te dansen en hoor ik Perry Como dat ó zo irritante liedje over Rudolph zingen.
Ik gun Margaret haar bijna kinderlijke kerstgeluk. Toch begrijp ik haar man Jan best. Vier bontgekleurd versierde kerstbomen in dat piepkleine woonkamertje aan de Krispijnseweg is ook wel erg overdreven. ,,Ik kan er m’n kont niet meer keren, die spuitsneeuw stinkt als de hel, ik krijg lasogen van al die lampies, jeuk van engelenhaar en een zenuwinzinking van die pokkenmuziek,’’ vertelde hij me vorig jaar in Visser.
Nadat ik een dubbele troost-Rutte voor hem gehaald had, proostte hij me toe met de woorden: ,,Moge januari onverbiddelijk toeslaan.’’

Advertenties