Cor


hangsnorDe man met hangsnor, die honderd meter achter me rent heet Cor en hij is 80. Hoe ik dat weet? Omdat hij me dat steeds vertelt, hier op de Wantijdijk waar we elkaar regelmatig tegenkomen.  ,,Weet je wel hoe oud ik ben?’’ luidt steevast zijn openingsvraag. Bij het overdekte bankje waar ik altijd even halt hou na een kilometertje hardloopleed, neemt Cor Hangsnor tegenover me plaats en wacht ik op het onvermijdelijke. Als hij enigszins uitgehijgd is, complimenteer ik hem met zijn prestatie. Dan legt hij me het welbekende raadsel voor:  ,,Weet je wel hoe…?’’ Ik wacht de zin niet af en roep: ,,Tachtig.’’
Cor, die natuurlijk gehoopt had dat ik een jaartje of tien lager zou hebben ingezet, kijkt nu wat sip. Ik stel hem snel gerust. ,,Je ziet er stukken jonger uit hoor, maar je had me toch al eens verteld hoe oud je bent?’’ Die opmerking laat hij even op zich inwerken: ,,Sorry hoor, maar ik heb de laatste tijd een beetje last van Alzheimer Light.’’ Ik schiet in de lach, maar Cor kijkt bloedserieus van achter zijn snor. ,,Nee écht. Het lijkt wel of het steeds erger wordt. Als ik thuis naar boven loop om iets te pakken, ben ik soms halverwege de trap alweer vergeten wat ik ging doen.’’ Ik verzeker Cor dat vergeetachtigheid op hogere leeftijd écht geen voorteken van ernstige malheur hoeft te zijn. ,,Zelf vergat ik gisteren bij het wegrijden uit het Wantijpark dat er een paaltje stond, terwijl ik daar toch al jaren achtereen héél voorzichtig omheen manoeuvreer.’’
Als ik een uurtje later bij mijn auto arriveer vind ik een briefje achter mijn ruitenwisser. ‘Ik herkende je auto aan het deukje links achter, waar je het over had. Je had je iPod bij het bankje laten liggen. Morgen, rond deze tijd loop ik hier weer en dan heb ik hem bij me.’
Die iPod had ik trouwen nog niet eens gemist. Heb ik nou ook al Alzhemer light? Nee joh, gewoon teveel aan mijn hoofd. En met dat hoofd van Cor zit het ook wel wel eh… snor.

Advertenties