Wieberen


DSC_2782_744-455x303Hij heet Alex, maar iedereen noemt hem Wiebertje. Ik noem hem Dordts  eerste bejaarde zonder arbeidsverleden, omdat hij, naar eigen zeggen ‘uit principe’, nog nooit één minuut in zijn leven gewerkt heeft. ,,Alles wat ze mij ooit hebben aangeboden ligt ver onder mijn niveau en is nog zwaar onderbetaald ook. Trouwens, ik heb er bewust voor gekozen om niet te werken. Da’s toch óók een recht, of niet soms? Laat mij lekker wieberen joh.’’
Ik weet dat Alex makkelijk praten heeft, want toen hij beginjaren zeventig van school kwam, ‘wieberde’ hij rechtstreeks naar de sociale dienst, eiste daar ‘zijn’ centen op en op wonderbaarlijke wijze heeft hij nu al zo’n 45 jaar weten te overleven op Staatskosten. ,,Ze probeerden me aanvankelijk nog wel eens ergens aan de slag te krijgen hoor… die gasten van de soos, maar na een tijdje gaven ze het op, toen ze inzagen dat het toch niks zou worden. Soms werden de duimschroeven even wat strakker aangehaald, maar toen kreeg ik die lage rugklachten en die astma natuurlijk en sindsdien laten ze me lekker wieberen. Nee, als ik nu bij wijze van spreke bij de soos binnen wandel om te vertellen dat ik wil werken, zouden ze daar antwoorden met… ga toch wieberen gek.’’
Ik kom Alex, die nu bijna 63 is (,,Mijn AOW straks is hoger dan mijn uitkering’’) tegen op een bankje in het Merwesteinpark. Daar vecht hij een al jarenlang lopende strijd uit met een paar toezichthouders. ,,Die hebben mij ooit een parkverbod opgelegd omdat ze me met bier betrapten. Om ze te pesten ga ik hier nu elke ochtend zitten, want vanaf deze plek kan ik ze van ver zien aankomen. Ik zwaai ze dan altijd vriendelijk toe, maar eer dat ze hier zijn, ben ik alweer wieberen natuurlijk. Daar hebben ze zwaar de pest over in, maar ik blijf elke ochtend terugkomen, totdat ze met rust laten.’’
,,Het begint een beetje op werk te lijken,’’ zeg ik gekscherend, maar Alex kan er niet om lachen. Hij staat op en zegt: ,,Leuk hoor, maar ik ga wieberen… de mazzel.’’

Advertenties