Opruiers


Clark Reading the Daily PlanetJullie zijn opruiers, dat prijsje van die twee verslaggevers stelt helemaal niks voor, jullie moeten niet schrijven over zaken waar jullie geen verstand van hebben, jullie maken een bedrijf kapot, jullie zitten aan onze boterham en… waarom lees ik in jullie krant nou nooit eens iets over al die prachtproducten die de chemische industrie voortbrengt?
Met het kraken van kritische noten over DuPont en Chemours win je, in lange-tenen-land-Nederland, niet bij iedereen de populariteitsprijs. Dat hoeft ook niet, al zijn alle bovenstaande verwijten stuk voor stuk eenvoudig weerlegbaar.
Zo ontving ik van de week wat boze briefjes naar aanleiding van mijn oproep om de  productielijn bij Chemours voorlopig stop te zetten. Daar schrik ik niet van en ik sta ook nog steeds achter mijn oproep. Waarom? Omdat simpelweg uit de feiten blijkt dat er GenX in de leidingen van waterbedrijf Oasen is aangetroffen. En toegegeven, het gaat hier om geringe hoeveelheden, maar omdat er vooralsnog nog zoveel onzekerheid bestaat over de schade die deze stoffen op de lange duur bij mensen kan aanrichten kun je (ik schreef het al) onder het motto ‘bij twijfel niet inhalen’ maar beter even op de rem trappen. Met opruiing of stemmingmakerij heeft dat helemaal niets te maken… noem het gewoon boerenlogica. Er is op dit gebied (zie de Teflon-affaire bij DuPont, zie Odjfell, zie Moerdijk, zie DuPont in de VS) in het verleden al té veel gebeurd. Dat er ook goede dingen in ‘chemieland’ geproduceerd worden staat daar verder helemaal los van… dat is zo’n argument van, tja, die Adolf was misschien een grote griezel, maar hij bouwde toch ook héle mooie Rijkswegen. En tot slot… inderdaad, de meeste journalisten hebben geen scheikunde of natuurkunde gestudeerd en kennen ook zelden álle feiten. Maar dáár gaat het nou toch juist om? Bedrijven als DuPont en Chemours, die voortdurend het beeld willen oproepen ‘veilig werkende’ bedrijven te zijn, houden bepaalde zaken kennelijk liever ‘onder de pet.’ Gelukkig zijn daar in dit land dan nog altijd die ‘vervelende’ journalisten die, al speurend, zeurend en vragend, proberen de onderste steen boven te krijgen.

Advertenties